Recensie

Recensie Muziek

Jay Rock doet Melkweg uit zijn voegen barsten met klassieke hiphopshow

Vlak nadat hij zijn eerste Grammy in ontvangst mocht nemen stond Jay Rock in een uitverkochte Melkweg. Het werd een klassieke hiphopshow van een westcoast-veteraan.

Jay Rock, donderdagavond in Amsterdam, hier in januari 2019 bij een optreden in San Jose.
Jay Rock, donderdagavond in Amsterdam, hier in januari 2019 bij een optreden in San Jose. imageSPACE/REX/Shutterstock

Hoewel zijn labelgenoten Kendrick Lamar en ScHoolboy Q vijf jaar geleden al de Melkweg uitverkochten, is het nu de beurt aan Jay Rock, die als een van de eersten was aangesloten bij hun label Top Dawg Entertainment. Nu zijn succes groeit, verplaatste hij de Amsterdamse show van The Big Redemption tour van de oude naar de grote zaal in De Melkweg en ook die raakte stijf uitverkocht. Met goede reden.

Kaartkopers krijgen een klassieke hiphopshow te zien en vooral te horen; één rapper, met daarachter een dj als ruggengraat voor de show. Daags ervoor pikte Jay Rock zijn eerste Grammy op en in Amsterdam viert hij de titel Best Rap Performance, die hij kreeg toebedeeld voor ‘King’s Dead’, ook bekend van de Black Panther film-soundtrack, met zijn fans.

Voordat hij bij dat nummer aankomt, husselt hij zowat zijn hele laatste album door elkaar in de live-show. Hij beschrijft hoe het grillige leven op de straten van Watts, een wijk in het zuiden van Los Angeles, eruitziet en hoe een bijna fatale motorcrash hem in 2016 ernstig aan het denken zette. De dankbaarheid is hoorbaar: „Glad them angels came in surgery, said I’m not done yet.”

Zijn stem klinkt rasperiger dan op zijn albums, soms zelfs hees, maar nooit is hij overstaanbaar. Jay Rock heeft een bijzonder strakke timing, flowt soepel en neemt zowat de hele show op het midden van het podium plaats. Alleen.

Tot een dame verschijnt die een nummer lang al dansend om hem heen dartelt. Nergens wordt duidelijk waarom, of wie ze is. Het leidt een beetje af, maar hij maakt het goed met een segment dat bestaat uit fijne nummers die hij met anderen zingt (vooral met Kendrick Lamar) en ouder materiaal.

De show kent daarna een inzakker met wat langzame tracks, maar dat lost hij op met een dubbele uitvoering van trapbanger ‘WIN’, waardoor de zaal twee keer uit zijn voegen barst. Jay Rock stond er kort maar krachtig, zonder opsmuk. Na vijftig minuten mag hij met dun potlood een ‘win’ noteren.