Brieven

Brieven 15/2/2019

Liberaal

Integratie of assimilatie?

De zogenaamd liberale partijen VVD (bij monde van Kamerlid Bente Beckers) en D66 (in de persoon van minister Wouter Koolmees) buitelden in het achtuurjournaal van woensdag over elkaar heen om hun ongenoegen te uiten over de geplande Turkse weekendschooltjes in eigen taal en cultuur. Dat was verbijsterend, want strijdig met zo’n beetje alles waar het liberalisme voor staat. Zijn die weekendscholen strijdig met de vrijheid van meningsuiting, vergadering, godsdienst of onderwijs? Nee. Is er sprake van schending van enige strafrechtelijke norm? Nee. Gaat het van onze belastingcenten? Ook niet. Conclusie: niets aan de hand en over tot de orde van de dag. Maar zo simpel werkt het kennelijk in deze tijden van nationaal-populisme niet meer. Ook liberale partijen en politici suggereren thans dat mensen met een migratie-achtergrond alleen maar ‘goede Nederlanders’ kunnen zijn als ze zich niet alleen aan de hier geldende normen houden maar tevens ‘onze’ waarden internaliseren. Dat Turkse weekendscholen hiermee op voorhand in strijd zijn. Dat ware integratie gelijk staat aan assimilatie. Een buitengewoon gevaarlijk en fundamenteel on-liberaal standpunt.

Klimaatspijbelaars

Slim gedaan, Rutte

Afgelopen dinsdag kwamen de organisatoren van het klimaatprotest van de scholieren op bezoek in het Torentje bij premier Rutte. Hiermee heeft Rutte nieuwe acties voorlopig voorkomen, terwijl hij de organisatoren helemaal niets heeft toegezegd. Dit is de kracht van Mark Rutte, hij kan namelijk als geen ander kou uit de lucht halen en thema’s weglachen. Daarnaast laat hij toch zien dat hij de jeugd serieus neemt, wat natuurlijk een schitterend signaal is, zeker nu de verkiezingen er weer aankomen.

Verbouwen

Teken van verval

Bij het bericht dat de renovatie van het Binnenhof miljoenen duurder uitvalt dan eerder begroot (13/2), zocht ik mijn oude exemplaar van De wet van Parkinson op. In deze bundel wees de historicus Cyril Northcote Parkinson er niet alleen op dat overheden zich gestaag uitbreiden ongeacht de hoeveelheid werk, ook schreef hij een artikel over bestuursgebouwen. Als die groter en geperfectioneerd worden, is dat een onmiskenbaar teken van verval. Zolang instituties namelijk groeien en bloeien is er geen tijd en aandacht voor de huisvesting. Pas als het hoogtepunt is overschreden gaat men het perfecte hoofdkwartier plannen. Daarom was het vervangen van de knusse oude balzaal van de Tweede Kamer voor de tegenwoordige megabioscoop met de blauwe, akelig lege bankjes al een teken aan de wand. Terwijl de macht van het parlement zienderogen verschrompelt, voorziet het zich nu van een nog grootsere behuizing.

Politieke macht

De SP kiest anders

In de NRC van zaterdag schreef Tom-Jan Meeus over politieke macht en de door hem gesignaleerde onwil van meerdere politieke partijen, waaronder de SP, om daaraan bij te dragen. Er zou meer aandacht zijn voor het behoud van de eigenheid, dan voor het nemen van politieke verantwoordelijkheid. Voor wat betreft de SP, de partij waarvoor ik twintig jaar in de gemeenteraad zat, roept dat vragen en wrevel op. Want als het gaat over verantwoordelijkheid nemen, dan is toch altijd de vraag, waarvoor? Voor een beleid, dat de kloof tussen arm en rijk, een belangrijke bron van maatschappelijke onvrede, doet toenemen? Een beleid, dat de sociale zekerheid afbreekt, dat de gezondheidszorg meer als kostenpost ziet, dan als een maatschappelijke verantwoordelijkheid? Ik dacht het niet. Dat laat onverlet, dat de SP wel degelijk bestuursverantwoordelijkheid op zich neemt, in gemeenten en provincies, als het lukt een deel van de door ons nagestreefde verbeteringen vorm te geven. Dat dit dan geen volledig SP-beleid wordt, dat weten wij ook wel en dat is voor ons geen probleem. Samenwerken is ook concessies doen. Maar als er niets gerealiseerd kan worden, dan passen wij daarvoor. Ook dat is verantwoordelijkheid nemen.