De Trappers malen niet om 40.000 kilometer per jaar

IJshockeyclub Tilburg Trappers Bij gebrek aan tegenstand in Nederland spelen de Tilburg Trappers spelen al drie jaar in Duitsland. Met veel succes. Maar de uitduels zijn slopend.

De Tilburg Trappers en de Rostock Piranhas na de wedstrijd.
De Tilburg Trappers en de Rostock Piranhas na de wedstrijd. Foto’s Olaf Kraak

Bij het krieken van de dag, maandagochtend half zes, rijdt de spelersbus van Tilburg Trappers het terrein van ijsstadion Stappegoor op. Terwijl de ijshockeyers, na een reis van achtenhalf uur, slaapdronken huiswaarts keren, sleept Berrie Aarts de koffers met wedstrijdkleren naar binnen om de wasmachines te vullen. Enkele uren later zit de 68-jarige materiaalman aan het ziekenhuisbed van zijn echtgenote, die met uitdrogingsverschijnselen is opgenomen. Slapen komt later. Hij had nog even overwogen het uitduel tegen Rostock Piranhas, 659 kilometer noordoostwaarts, te laten schieten, maar zijn zieke vrouw wilde niet van enig plichtsverzuim weten. „Ga maar naar jouw jongens”, had ze gezegd.

In Rostock, waar Aarts de sticks in de dug-out keurig rangschikt als de wedstrijd op het punt van beginnen staat, is de dag voor Tilburg Trappers al ruim elf uur gevorderd. Zondagochtend om half acht vertrokken, vijf uur gearriveerd in Rostock, nabij de Oostzee. Om zeven uur begon het duel tegen de Piranhas. De sfeer in de afbladderende ijshal is gemoedelijk en de biertap stroomt onophoudelijk. De Trappers winnen met 5-2 en verstevigen de koppositie in de Oberliga Nord, het derde niveau van het Duitse ijshockey.

Niet verrassend, want sinds de overstap naar Duitsland, drieënhalf jaar terug, domineert Tilburg Trappers de Oberliga met drie kampioenschappen op rij. In eigen land hadden ze niets meer te zoeken, vonden de ijshockeyers, die vrijwel geheel ook het Nederlands team vormen. Op naar Duitsland, waar ze welkom waren onder voorwaarde dat promotie naar de tweede Liga uitgesloten is. Die beperking nemen de ijshockeyers voor lief, omdat de nieuwe omgeving vele malen competitiever is.

Afstanden tot 700 kilometer

Alleen die reizen, die hakken erin. Het Ruhrgebied met Duisburg en Essen, dat gaat nog, maar Hamburg, Leipzig, Erfurt, Halle, Berlijn of zoals zondag Rostock zijn afstanden variërend van 500 tot bijna 700 kilometer. En niet volgens het schema van één thuis- en uitwedstrijd, nee, de dertien clubs in de Oberliga-Nord werken een dubbele competitie af met elk 48 wedstrijden. De play-offs, tegen clubs uit de Oberliga-Süd meegerekend, kan het totaal voor de Trappers oplopen tot een kleine zeventig duels.

Tilburg is nog in ruste als chauffeur Jack de Kort, tevens eigenaar van de spelersbus, zondagochtend koers zet naar de eerste stop, het McDonald’s-parkeerterrein aan de A50 bij Heteren, waar een uurtje later de drie Nijmeegse spelers Kevin en Mitch Bruijsten en Nardo Nagtzaam worden opgepikt. Mitch heeft voor zijn ontbijt een keus uit de menukaart van de fastfoodketen gemaakt. Hij begrijpt de negatieve connotatie, want bij het ontwaren van een fotograaf probeert hij het zakje schielijk buiten beeld te houden.

Olaf Kraak
De bus onderweg naar Rostock.
Olaf Kraak
Olaf Kraak

De club is compleet, dat wil zeggen voor de reis naar Rostock: twintig spelers, zes stafleden en twee buschauffeurs. Het regent onafgebroken, ook als de bus rond het middaguur op een parkeerterrein aan Autobahn 1, te midden van tientallen vrachtwagens, even pauzeert. Tijd voor een sanitaire stop en het uitdelen van broodjes. Vanwege het slechte weer blijven de meeste spelers in de bus, waar zij in stoelen en op matrasjes onderuit hangen. Via Bremen, Hamburg en Lübeck wordt de druipende reis voortgezet tot stop twee in Neukloster, een dorp vijftig kilometer voor Rostock, waar de maaltijd wordt genuttigd.

In Bistro Central aan de Haupstrasse in het uitgestorven Neukloster ontvangt eigenaar Andreas Cepelak het Nederlandse gezelschap met alle egards. Gewoonlijk is zijn restaurant op zondag gesloten, maar voor die Holländer maakt hij, ten tweeden male, graag een uitzondering. De aanduiding bistro is overigens te veel eer voor het steriele etablissement, maar het eten is goed. De omgeving deert de ijshockeyers niet. Zij zetten met smaak hun tanden in stukjes kipfilet met een salade. En een koffie na, natuurlijk.

Even de temperatuur meten aan de tafel met Mickey Bastings, Jordy van Oorschot, Ivy van den Heuvel, Kilian van Gorp, Danny Stempher, Reno de Hondt, keeper Ruud Leeuwesteijn en Nick de Ruijter. Of de mannen geen heimwee hebben naar de Nederlandse competitie? To-taal niet. Sterke tegenstanders en sfeervolle stadions, kom daar in Nederland maar eens om. In Tilburg is elke wedstrijd uitverkocht, dat was voorheen niet zo.

Alleen die reizen, ja, die zijn pittig, vooral omdat op twee na alle spelers ijshockey combineren met een baan of studie. Als hun contract nu eens wordt opgetrokken naar het niveau van de voetballers bij buurman Willem II, ja, dat zou lucht geven. Maar dat zit er niet in met een significant lagere begroting, beseffen ze.

Direct door naar het werk

Nu moet loodgieter De Ruijter bijvoorbeeld na een lange busreis linea recta naar zijn werk. Topscorer Mitch Bruijsten ziet na vroege thuiskomst op maandag evenmin zijn bed, omdat hij onmiddellijk als schilder aan de slag moet. Van den Heuvel gaat op maandagochtend douchen, ontbijten, de hond uitlaten en rond een uur of tien aan het werk als personal trainer. Hij heeft een eigen bedrijf en kan zijn tijd iets makkelijker indelen, dat scheelt. Dat geldt weer niet voor student Max Hermens, die op maandag vaak college heeft, of havoscholier Wouters Sars, voor wie het lesrooster onverbiddelijk is.

Aankomst Rostock.
Olaf Kraak
Olaf Kraak

„Het is een soort moeten, je hebt geen keus”, vertelt aanvoerder Van den Heuvel, die vanaf het begin deel uitmaakt van ‘project Duitsland’ bij Tilburg Trappers. „Door gezond te leven probeer ik het vol te houden. Op maandagavond na een zondagse uitwedstrijd lig ik om negen uur op bed. Waarom ik het doe? Uit passie en omdat dit een fijne spelersgroep is. Het zijn mijn vrienden voor wie ik door een muur ga. Een treetje hoger kan niet vanwege de clausule dat wij niet mogen promoveren, maar dat zou voor mij persoonlijk te veel worden. Qua planning lukt de Oberliga net.”

Duitse talenten niet blokkeren

Na de wedstrijd, die door zo’n 1.500 toeschouwers wordt bezocht, zegt Christian Behncke, coach van Rostock Piranhas, dat hij graag tegen de Trappers speelt. „Goede ploeg, die onze competitie opwaardeert”, is zijn mening. Hij heeft wel een ‘maar’: zolang de Oberliga niet maximaal gevuld is. Zodra daar sprake van is, wil Behncke een herbeoordeling. „Omdat Tilburg Trappers in dat geval de ontwikkeling van Duitse talenten blokkeert”, zeg hij.

De Canadees Greg Classen, oud profspeler in de Amerikaanse competitie en met zijn 41 jaar de routinier van Rostock Piranhas, is uitgesproken positief over de komst van Tilburg Trappers. „Fijne ploeg waaraan je je als speler kunt optrekken. Ze pushen ons”, is zijn ervaring. „Qua niveau horen de Trappers eigenlijk een klasse hoger te spelen. Ach, die critici, laat maar praten. De bottom-line is dat Tilburg de Oberliga beter maakt.”

Rond tienen zet de spelersbus rechtstreeks koers naar Nederland. In grote rust, want iedereen slaapt, om maandag nog enigszins uitgerust in Tilburg te arriveren. Met twee korte stops vanwege de verplichte chauffeurswissel. Maar zonder De Ruijter, die een puck keihard tegen zijn achterhoofd had gekregen en voor onderzoek in het ziekenhuis van Rostock was achtergebleven. Nadat er geen bloedingen of breuken waren geconstateerd, mocht De Ruijter maandag naar huis, waar hij deze week rust moest nemen.

De ongelukkige speler werd maandag per auto opgehaald door een teammanager in gezelschap van de Tsjechische coach Bo Subr, die daarmee in twee dagen het traject Tilburg-Rostock vice versa twee keer aflegde, in totaal zo’n 2.700 kilometer.

Ach, wat is nou zo’n afstand op de 40.000 kilometer die de Trappers volgens buschauffeur De Kort per seizoen afleggen. In de ogen van Subr peanuts. Hij heeft bovendien een verleden als speler in de Verenigde Staten en Canada. Afstanden zijn voor hem relatief. Van Tilburg Trappers is Subr de enige die je nóóit over verre reizen hoort klagen. Come on, man.

Olaf Kraak