Brieven

Brieven 14/2/2019

Zorg

Het is de overheid

Iedere keer wanneer een zorginstelling wordt gesloten is de reflex dat dit een gevolg is van de marktwerking in de zorg. Dit is echter demagogie. Een belangrijke reden is vrijwel steeds dat niet voldaan kan worden aan de almaar hogere kwaliteitseisen die door de buitenwereld aan zorginstellingen worden opgelegd. Cruciaal is altijd volume: wanneer je iets veel en vaak doet is de kans groter dat je het goed doet dan wanneer je het weinig doet. (Duimendraaien voor 20 miljoen per jaar, 12/2). In de grote stad heb je ook het probleem van de politiek. Er wordt geroepen dat een ziekenhuis een essentiële voorziening is, maar gemeentebesturen weigeren daar de consequenties van te aanvaarden. Parkeergelegenheid en betaalbare woonruimte voor personeel worden bijvoorbeeld niet gefaciliteerd. Personeel is voor een belangrijk deel om die reden niet te krijgen. Het is niet ondenkbaar dat de drukste Spoedeisende Hulp van Nederland, die van OLVG Oost in Amsterdam, straks door de politiek, en niet door de marktwerking, buiten de ring wordt gedwongen.


Unitleider radiologie OLVG Amsterdam

Psychiatrie

Persoonsgerichte hulp

Goed dat NRC aandacht besteedt aan de dissociatieve identiteitsstoornis (DIS) (Ze besloot ze te accepteren, ál haar persoonlijkheden, 11/2). Opmerkelijk is wel dat de relatie tussen ervaringen in de buitenwereld en het ontstaan van psychiatrische problemen zo vaag blijft. Daarmee komt er ook geen beter zicht op ‘stoornissen’ als invoelbare strategieën van mensen in nood, en blijft de medische, (neuro)biologische benadering dominant in het begrip en de bejegening van mensen die psychisch lijden. Zij, en ook de geïnterviewde, zouden meer baat kunnen hebben bij een behandeling gericht op de bevrijding van hen als persoon, in plaats van een behandeling gericht op bestrijding of beheersing van de ‘stoornis’. Nu worden zij vaak bevestigd in het (zelf)beeld van slachtoffer en patiënt, lijdend aan een ‘ziekte’.

De persoonsgerichte psychologische behandeling van mensen met DIS heeft mij geleerd dat leven met DIS géén leven is. Alleen als in veiligheid mag worden erkend en verwerkt dat zij vóórdat zij ‘iemand’ waren, hen het leven onmogelijk werd gemaakt, is er de basis voor een menswaardig bestaan, en kan hun leven echt beginnen.


Psycholoog

Europese Commissie

Alleen verkozen politici?

Het commentaar in NRC van 11 februari (Stef Blok heeft gelijk: een politieke Europese Commissie is slecht) eindigt met een stelling: „Politiek bedrijven is voorbehouden aan degenen die democratisch zijn verkozen.” Als we die volgen, zou een aantal ministers en staatssecretarissen in het kabinet-Rutte III van NRC geen politiek mogen bedrijven, aangezien ze niet democratisch zijn verkozen, maar aangesteld door hun partij. Heeft de commentator echt bedoeld wat hij of zij schreef?

Fotografie

Onverantwoord op foto

Het is al een tijdje te zien in de NRC: geïnterviewden pontificaal met hun kont of voeten op iets wat daar niet voor gemaakt is op de foto. Jelle van Baardewijk stond bovenop een kunstwerk (2/1), Carola Wijdoogen zette haar hakken in een zitmeubel op een perron (25/1), een soepmaker in Leek met zijn kont op zijn soeppotten (11/2).

Het maakt mij niet uit of zij dat uit eigen beweging doen of op aanwijzing van de fotograaf. Maar ik vind het stuitend. In een tijd waarin ouders, scholen, verenigingen en ordehandhavers de gebruikers van de openbare ruimte tot sociale verantwoordelijkheid proberen op te voeden, vind ik het teleurstellend dat de NRC het beeld vestigt dat wie interessant lijkt te zijn, daarvan is vrijgesteld. Andere foto’s graag.



    • Frans Olsthoorn
    • Erik-Jan Haanraadts
    • Frank Schiphorst
    • Peter van der Hoek