Wat een verademing, die auto

Tosca Niterink en Anita Janssen wandelen in Marokko en doen verslag. Wat een bekijks, twee vrouwen in een auto!

Mensen denken weleens dat ik sterke verhalen vertel in mijn stukjes. Laat ik dat misverstand voor eens en voor altijd uit de weg ruimen. Ik vertel geen sterke verhalen want dat is helemaal niet nodig. Het leven is al bizar genoeg van zichzelf. Je verzint het niet wat er allemaal gebeurt. Bijvoorbeeld, op dit moment zit die jongen van het hotel op de grond achter onze wc met zijn capuchon op. Want het is koud in de ochtend. Ik zie het namaakbont boven de pot uit heen en weer bewegen, terwijl hij de wc-bril aan het vastzetten is met dubbelzijdig tape!

Dat komt, ik zag Annie vanmorgen al de badkamer uit glijden op die bril, ik kon nog net de deur dichttrappen anders was ze de trap afgevlogen. Want dat gaat hard op die geglazuurde Marokkaanse tegels.

Waar waren we gebleven, de laatste keer, in Fez natuurlijk, daar hebben we een auto gehuurd. Heerlijk, geen gedoe meer met bussen, treinen en niet te vergeten die taxi’s en dat eindeloze afdingen wat daarbij komt kijken.

„Ze proberen allemaal je hakkepezen af te snijden”, vindt Annie. Maar geef ze eens ongelijk. De jongen van het autoverhuurbedrijf vertelde dat hij tweehonderd euro per maand verdient en dan boft hij nog enorm met zo’n redelijk goeie baan.

Veel jongeren hebben geen baan want de werkeloosheid in de steden is enorm, iedereen klaagt erover. Dus het gehossel is niet van de lucht, ik durf bijna niemand meer aan te kijken, want dan is het: „Yes, mam, what do you want?” Als je niet uitkijkt loop je de hele dag van het ene handgeknoopte tapijt naar het andere weefgetouw. „Cheap price for you!

Wat een verademing die auto, het landschap is adembenemend, verkeer is er bijna niet en de muilezel is nog altijd een toonaangevend vervoermiddel. De man zit erop en de vrouw loopt erachteraan met een grote bult takken op haar rug. Want vrouwen hebben het niet makkelijk in dit land. Dus wij ook niet, al zijn we inmiddels royaal over onze houdbaarheidsdatum heen, we hebben enorm veel bekijks. Twee vrouwen in een auto! Dat is overal toch wel de mop van het jaar. Als je weg wil rijden beginnen ze spontaan het verkeer tegen te houden want ze kunnen zich niet voorstellen dat een vrouw zich zelfstandig tussen bewegende voertuigen door kan manoeuvreren.

We zijn naar Rabat (prachtige stad) gereden, die gebouwd is op gigantische grafheuvels die uitmonden in de Atlantische Oceaan. Heel apart. Van daaruit zijn we via binnenweggetjes voort gekacheld richting Agadir, langs de kust met zijn eindeloze verlaten stranden, enorme kliffen en woeste branding. Het is hier niet voor niets een internationaal surfwalhallah. Alsmede een pensionado paradijs voor de krasse kampeerwagen-club die van een lekker potje jeu-de-boules houdt in de namiddag. Kortom, we zitten tussen drie werelden in dus we nemen er nog een kopje thee op met een lekkere klont suiker erin.

    • Tosca Niterink
    • Anita Janssen