Recensie

Recensie Film

‘Verliefd op Cuba’ is neerbuigend en tenenkrommend

Romkom In ‘Verliefd op Cuba’ wordt slappe romantiek uit toeristenfolders met ondergaande zonnen gebracht als authentiek levensgevoel.

Loes (Susan Visser) probeert in Cuba haar dochter Maartje (Abbey Hoes) ervan te weerhouden te trouwen met een Cubaan.
Loes (Susan Visser) probeert in Cuba haar dochter Maartje (Abbey Hoes) ervan te weerhouden te trouwen met een Cubaan.
    • André Waardenburg

Maartje (Abbey Hoes) wil trouwen met een Cubaan. Haar bezorgde moeder, de gescheiden Loes (Susan Visser), wil daar een stokje voor steken. Met in haar kielzog haar ex-man Alex (Tjebbo Gerritsma) en zijn nieuwe partner vertrekt zij naar Cuba. Loes ontmoet Jan (Jan Kooijman), een Nederlander die daar woont. Eerst vindt ze hem een griezel, later ontdooit ze: een beproefd recept in romantische komedies. Er zijn allerlei verwikkelingen, waarbij haar ex, haar puberzoon en Maartje ook een rol spelen.

De manier waarop Verliefd op Cuba elk denkbaar cliché over de communistische heilstaat uitbuit is schaamteloos. Even schaamteloos is de manier waarop alles gelikt in beeld gebracht wordt, met de Hollandse scènes gefilmd in grijsachtige, kille tinten en Cuba als zonovergoten, paradijselijk oord. Slappe romantiek uit toeristenfolders met ondergaande zonnen wordt hier gebracht als authentiek levensgevoel.

Alle vooroordelen over Cuba en Cubanen worden bekrachtigd: het scenario is een opeenstapeling clichés en stereotypen, met opzwepende salsamuziek, rijkelijk vloeiende rum, uitmuntende sigaren, flirtende machomannen, gammele oldtimers en goedkope plastische chirurgie. De bewoners zijn weliswaar arm, maar zij genieten met volle teugen van het leven. Daar kan de inflexibele Loes een voorbeeld aan nemen: geniet toch eens net zoals die ongedwongen Cubanen! Het is neerbuigend en tenenkrommend. De Nederlanders komen er echter niet beter vanaf. Ze zijn materialistisch, dingen altijd af, voelen zich superieur en zijn emotioneel kil of juist op het hysterische af. Giet er een beetje rum in en alle remmen gaan los, met amoureuze chaos als resultaat. Onhandig zijn ze ook, ze vallen constant van daken of balkons.

En dan is er nog de moraal. In Verliefd op Cuba staat het buiten kijf dat trouwen het hoogst haalbare is en kinderloos blijven uit den boze is. Deze conservatieve insteek wordt verhuld door (spoiler!) Loes’ zoon iets te laten krijgen met een transgender: kijk ons eens vooruitstrevend zijn.

Lees ook een interview met Johan Nijenhuis: ‘In romkoms kun je veel gekte kwijt’

In Nijenhuis’ optiek is film geen kunst met scherpe randjes, maar een gelikt commercieel product. Hij is niet te beroerd om op digitale wijze nog even een vliegtuig met de naam van een sponsor in een wolkenlucht te monteren. Deze vorm van sluikreclame ziet er lelijk uit, maar geld gaat nou eenmaal voor. Je kunt je hier groen en geel aan ergeren, je mag het ook handig noemen. De schaamteloosheid waarmee hij alles in elkaar zet, kun je stiekem een beetje bewonderen: twee ballen voor zijn branie. Maar wat critici ervan vinden zal Nijenhuis weinig kunnen schelen, de kassa heeft in zijn optiek altijd gelijk.