Recensie

Terugkeer naar een tijdloos meesterwerk

Bobbie Gentry’s The Delta Sweete was een album dat bij verschijning in 1968 niet de waardering kreeg die het verdiende. Het haalde geen enkele albumlijst en pas later groeide het besef dat Gentry een tijdloos meesterwerk bij elkaar had gezongen over de Mississippidelta en het echte leven in het zuiden van de VS. Vijftig jaar na dato vertolkt Mercury Rev het (bijna) hele album opnieuw, met hulp van een goedgekozen opeenvolging van zangeressen die elke song in een nieuw daglicht plaatsen.

‘Reunion’ was in Gentry’s origineel een chaotisch nummer over een familiereünie waar van alles door elkaar gebeurt en iedereen door elkaar kakelt in moeilijk te ontcijferen teksten. In de nieuwe versie met zangeres Rachel Goswell van Slowdive is gekozen voor een gedeconstrueerd lied dat nog maar twee tekstregels over laat. Het zinnetje „they drug the Tallahatchie and found poor Billie Joe” dient als referentie aan Gentry’s hitsingle ‘Ode to Billie Joe’, over de mysterieuze verdwijning van een jongeman die eerst een geheimzinnig pakket van de Tallahatchie Bridge had gesmeten.

Mercury Rev (met Carice van Houten) - Parchman Farm:

De mystiek van het Amerikaanse deltagebied wordt nergens zo goed opgeroepen als in ‘Parchman Farm’ door Carice van Houten, die alle gotische charme van haar Game of Thrones-personage in de strijd werpt om de onschuld van ‘haar’ man in de grimmige Parchman-gevangenis te bepleiten. Mercury Rev laat zangeressen Norah Jones, Phoebe Bridgers en Beth Orton met passende instrumentatie recht doen aan Bobbie Gentry’s talent als tijdloos verhalenvertelster in songs over de schoonheid van het moerasgebied en geloof en bijgeloof van de bewoners. Niet op het oorspronkelijke album maar wel zinvol in deze context is Lucinda Williams’ spookachtige versie van ‘Ode to Billy Joe’, het nummer dat Bobbie Gentry als songschrijver onsterfelijk maakte voordat ze terugtrad uit het artiestenvak. De herpakte Delta Sweete onderstreept haar genie.

Mercury Rev’s versie:

En het origineel van Bobbie Gentry:

    • Jan Vollaard