Opinie

Demonstreren 2.0

Ellen Deckwitz

Zoals iedere doorsnee familie bestaat ook de mijne uit leden met nogal uiteenlopende opvattingen en dat gaat prima zolang je elkaar niet spreekt. Helaas hadden we dit weekend familiedag en werden de bubbels dichter op elkaar geperst dan de ballen in een Ikea-ballenbak waarin net een siamese drieling zitting had genomen.

Mijn zus vertelde tijdens de inloop trots dat haar zoon (13) een van de klimaatspijbelaars was. Meteen stoof het deel van de familie dat affiniteit heeft met fossiele brandstoffen, aka oudoom Karel, op. Een familiedag zonder hoogoplopende discussie, liefst met weglopers, is immers geen echte familiedag.

„Wat een domheid”, begon hij, maar mijn neefje onderbrak hem meteen.

„Klopt, dat hele protest sloeg nergens op”, zei hij monter. Oudoom Karel leek even kortsluiting te hebben.

„Dus je geeft toe dat die hele opwarming een fabeltje is?” sputterde hij tenslotte.

„Nee”, zei mijn neefje, „maar onze aanpak was inderdaad verkeerd. Ik heb dus op school voorgesteld dat iedereen een nieuwe bank zoekt. De meeste leerlingen bleken een rekening te hebben bij een bank met een bedroevend lage score op de Eerlijke Geldwijzer” – misschien is het handig om hier even te vermelden dat het joch twee klassen heeft overgeslagen en op de wc Gödel, Escher, Bach leest – „en dus gaan we komende week massaal overstappen naar banken die transparant zijn én inzetten op duurzaamheid.”

Karel, die jarenlang werkzaam was voor een bank die in kernwapens belegt en vooral investeert in bonussen voor de top, stond even met zijn mond vol acryltanden.

„We hebben weliswaar nog geen stemrecht”, vervolgde mijn neefje, „maar leven gelukkig in een tijd waarin politieke invloed niet meer uitsluitend wordt bepaald om het uitbrengen van een stem, maar door wat je met geld doet.”

Potverdrie. Er zitten in Nederland momenteel een slordige één miljoen jongeren op de middelbare school. Dat zou nogal een impact hebben, als die massaal naar een duurzame bank zouden overstappen.

„Invloed vanuit de luie stoel”, zei mijn neefje blij, „demonstreren 2.0. We missen er bovendien geen enkele les over de ablativus absolutus door. Hashtag #hetgroteklimaatbeleg. En gezien het feit dat nogal wat politici na hun loopbaan in Den Haag opeens een topfunctie bij een bank bekleden, leek ons dit een leuke stok achter de deur. Zien ze dat ook wij met hún toekomst bezig zijn.”

Rechtop verliet hij het gesprek en werd in de keuken omhelsd door zijn moeder, die ik opeens van een beetje influistering verdacht maar wat maakte het ook uit want oudoom Karel hield zijn snavel.

„Chapeau”, zei ik tegen hen.

„We gaan ze helemaal kapotconsumeren”, zei hij.

Ellen Deckwitz schrijft op deze plek een wisselcolumn met Marcel van Roosmalen.