Albumoverzicht: Ariana Grande heeft haast, Wiz Khalifa en Curren$y veel chemie

De muziekrecensies van NRC op een rij. Deze week besprekingen van onder andere Wiz Khalifa en Curren$y, Ariana Grande en Mercury Rev met een hervertolking van Bobbie Gentry’s The Delta Sweete.

  • ●●●●

    Mercury Rev: The Delta Sweete

    Mercury RevPop: Bobbie Gentry’s The Delta Sweete was een album dat bij verschijning in 1968 niet de waardering kreeg die het verdiende. Het haalde geen enkele albumlijst en pas later groeide het besef dat Gentry een tijdloos meesterwerk bij elkaar had gezongen over de Mississippidelta en het echte leven in het zuiden van de VS. Vijftig jaar na dato vertolkt Mercury Rev het (bijna) hele album opnieuw, met hulp van een goedgekozen opeenvolging van zangeressen die elke song in een nieuw daglicht plaatsen.

    ‘Reunion’ was in Gentry’s origineel een chaotisch nummer over een familiereünie waar van alles door elkaar gebeurt en iedereen door elkaar kakelt in moeilijk te ontcijferen teksten. In de nieuwe versie met zangeres Rachel Goswell van Slowdive is gekozen voor een gedeconstrueerd lied dat nog maar twee tekstregels over laat. Het zinnetje „they drug the Tallahatchie and found poor Billie Joe” dient als referentie aan Gentry’s hitsingle ‘Ode to Billie Joe’, over de mysterieuze verdwijning van een jongeman die eerst een geheimzinnig pakket van de Tallahatchie Bridge had gesmeten.

    De mystiek van het Amerikaanse deltagebied wordt nergens zo goed opgeroepen als in ‘Parchman Farm’ door Carice van Houten, die alle gotische charme van haar Game of Thrones-personage in de strijd werpt om de onschuld van ‘haar’ man in de grimmige Parchman-gevangenis te bepleiten. Mercury Rev laat zangeressen Norah Jones, Phoebe Bridgers en Beth Orton met passende instrumentatie recht doen aan Bobbie Gentry’s talent als tijdloos verhalenvertelster in songs over de schoonheid van het moerasgebied en geloof en bijgeloof van de bewoners. Niet op het oorspronkelijke album maar wel zinvol in deze context is Lucinda Williams’ spookachtige versie van ‘Ode to Billy Joe’, het nummer dat Bobbie Gentry als songschrijver onsterfelijk maakte voordat ze terugtrad uit het artiestenvak. De herpakte Delta Sweete onderstreept haar genie.
    Jan Vollaard

  • ●●●●

    Better Oblivion Community Center: Better Oblivion Community Center

    Better Oblivion Community CenterPop: Komt een man knetterhigh van de paddo’s een studio binnenlopen waar een muzikante zit te worstelen met de tekst van een nieuw nummer. Compleet van het pad begint hij hardop te prevelen… en schrijft een prachtig couplet. Zo ontstond ‘Chesapeake’, het eerste nummer van gelegenheidsduo Better Oblivion Community Center. Conor Oberst (38) is behalve paddo-consument ook bekend als zanger bij indierockers Bright Eyes en punkers Desaparecidos. Phoebe Bridgers (24) brak door met folkballades op haar prachtdebuut Stranger in the Alps (2017). Als Better Oblivion Community Center halen de twee het beste in elkaar boven. Hun stemmen mengen perfect tot een droefdonkere cocktail van ijzige snikken (Oberst) en dromerige engelenzang (Bridgers). Dat klinkt soms troostend, dan weer dreigend, maar gelukkig nooit glad of gelikt. Frank Provoost

  • ●●●●

    Edgar Moreau & Les Forces Majeures: Offenbach & Gulda – Cello Concertos

    Edgar Moreau & Les Forces MajeuresKlassiek: Als een komeet schoot de Franse cellist Edgar Moreau een klein decennium geleden de wereld van de klassieke muziek binnen. In zijn thuisland noemen ze hem, nu 24, de Petit Prince de Violoncelle. In Duitsland kondigen concertzalen Moreau aan als Junge Wilde. Hij is van beiden wat, blijkt op zijn nieuwe album. Moreau begint met Concerto Militaire van Jacques Offenbach. Dit jaar viert de muziek Offenbachs tweehonderdste geboortedag. Moreau bewijst hem eer met intelligent en helder spel.

    Daarna mag hij zich verliezen in een Celloconcert van de Oostenrijker Friedrich Gulda, gestorven in 2000, nadat hij een jaar eerder zijn dood had gefaked om de necrologieën te kunnen lezen. Een werk waarin Gulda’s bewondering voor Mozart en jazz een vreemd mengsel opleveren, maar briljant vertolkt door Moreau. Een ontdekking. Joost Galema

  • ●●●●●

    Wiz Khalifa en Curren$y: 2009

    Wiz Khalifa en Curren$yHiphop: Wiz Khalifa en Curren$y maakten het afgelopen decennium beiden furore met stonerrap. Tien jaar geleden brachten ze, na elkaar ontmoet te hebben via MySpace, samen hun mixtape How Fly uit. Daarna verschenen ze nog wel op elkaars projecten maar een vervolg bleef uit. Nu is er 2009. Wiz Khalifa nestelde zichzelf in de mainstream, terwijl Curren$y in de underground bleef opereren. Op 2009 zijn ze gelijkwaardig. Een jaren tachtig-drumloop (‘Garage Talk’), westcoast synths (‘Getting Loose’), trage psychedelische samples (‘Stoned Gentleman’); de rappers vieren hun succes op beats waarop ze normaliter niet zouden rappen, maar zijn zelfverzekerd genoeg om alles uit te proberen.

    Wiz Khalifa is op zijn best als hij schommelt tussen een energieke performance en niet gespeelde relaxtheid, terwijl Curren$y al overtuigt met zijn monotoon gebrachte observaties. Rappend doen ze weinig nieuws, maar de onderlinge chemie tilt 2009 naar een ruime voldoende. Bowie van Loon

  • ●●●●●

    Ariana Grande: thank u, next

    Pop: Ariana Grande, de 25-jarige koningin van de Amerikaanse pop, heeft haast. Zes maanden na haar album Sweetener, wuift ze de lof weg met een volgend album: thank u, next. Deze praktische toon kan ook slaan op de liefde. Zo zwenkt Grande in twaalf liedjes van balorig naar emotioneel. Verdriet over het overlijden van ex-vriend Mac Miller komt voor in ‘ghostin’, waar ze zingt dat ze liever bij hem zou zijn dan bij huidige verloofde Pete Davidson – die relatie is inmiddels verbroken; in ‘7 rings’ bezingt ze vooral haar liefde voor champagne en mooie kleren.

    De nieuwe nummers zijn niet swingend en, afgezien van het trage ‘ghostin’, niet opvallend; ook na vaker luisteren wil bijvoorbeeld ‘bloodline’ zich niet onderscheiden van ‘fake smile’. Grande heeft een dunne gestaalde stem die buitelt en golft maar nauwelijks emotie losmaakt, afgezien van bewondering. Bijvoorbeeld voor die extreem hoge noten in ‘imagine’, die uitsluitend door honden waarneembaar zullen zijn. Hester Carvalho