Recensie

Recensie Boeken

Ze erft twee miljard, en dan breekt de hel los

De politievrouw Aaron wordt teruggevraagd bij een Duitse elite-eenheid. Ook al is ze blind, Aaronis superfit en schakelt nog altijd moeiteloos tegenstanders uit. Dit is een uitzonderlijk goede thriller, schrijft Arjen Ribbens.

Aaron is een politievrouw met een opmerkelijke levenshouding. Ze wekt de indruk, zegt iemand tegen haar, dat ze van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat Kierkegaard leest, de Deense filosoof die gezien wordt als de eerste vertegenwoordiger van het existentialisme. Dat beaamt Aaron: ‘Kierkegaard als luisterboek. En Schopenhauer als ik wil chillen.’

Dit citaat komt uit Nooit en te nimmer, het tweede boek dat Andreas Pflüger (1957) over Aaron schreef. Net als Voor eens en altijd (2017) is dit nieuwe avontuur een uitzonderlijk goede thriller. Jammer dat deze Duitse auteur jarenlang zijn tijd heeft verdaan met scenario’s schrijven voor de krimi Tatort.

Jenny Aaron behoort tot de vreemdste thrillerhelden: ze is blind. Dat werd ze als lid van een geheime eenheid van de Duitse federale recherchedienst, bij een operatie die misliep. Na een lange herstelperiode is ze bij deze elite-eenheid teruggevraagd. Ook al leeft ze in het donker, Aaron heeft geleerd om met haar oren te ‘zien’, is superfit en schakelt nog altijd moeiteloos tegenstanders uit.

Stoned

In Nooit en te nimmer krijgt Aaron een onverwachte erfenis. Haar aartsvijand laat haar een vermogen van twee miljard dollar na. Een cadeautje met een prijs. Want zodra het geld op haar naam staat, breekt de hel los en komen Aaron en haar geheime eenheid – letterlijk – onder vuur te liggen.

Ook het tweede Jenny Aaron-avontuur zindert van de spanning. Maar wat Nooit en te nimmer onderscheidt van doorsnee-thrillers is de gelaagdheid van de karakters en de intelligente schrijfstijl van Pflüger. De bijzondere relatie die Aaron had met haar vader – ook een geheim agent – komt overtuigend uit de verf. Zelden zal zo goed beschreven zijn hoe stoned je van wiet kunt worden.

Het boek staat ook vol fonkelende oneliners: ‘Geluk maakt ons blind, maar pijn laat ons zien.’ En: ‘Fantasie is de scherpe blik van de blinden.’ Als na die laatste opmerking van Aaron haar collega Pavlik binnenkomt, herkent ze hem nog voor hij een woord heeft gezegd; namelijk aan de manier waarop hij zwijgt.

Een verrukkelijke vondst uit haar eerste boek herhaalt Pflüger in zijn nieuwe boek. Herhaaldelijk stelt zijn hoofdpersoon lijstjes op. Bijvoorbeeld ‘Tien dingen waar Aaron naar snakt’ (bijvoorbeeld in de spiegel rimpeltjes tellen, haar stok wegkeilen) en ‘Tien dingen die ze niet zag (dat vriendschap zich bewijst in tijden van verdriet). En zo valt aan Nooit en te nimmer meer te genieten.