Vet met spek bestrijden

Vanuit Princeton, New Jersey, schrijft over wat haar opvalt. Vandaag: De nieuwste dieetrage strijkt neer in de keuken.
Illustratie Eliane Gerrits

Omdat het 12 graden onder nul is, komen ze in de keuken lunchen, de zes mannen die de hele ochtend buiten bomen hebben lopen omzagen. Ze zijn allen van Italiaanse afkomst, drie nog jonge jongens, twee veertigers en voorman Mario van eind vijftig. Allemaal aan de mollige kant.

Ze zetten hun petten met het logo van een boom af en wissen het zweet van hun voorhoofd. Daarna worden de etenswaren die ze van huis hebben meegenomen op tafel uitgestald. Een plastic bak vol gebakken bloemkool, ruim overgoten met gesmolten kaas, een pak roomboter, een fles kokosolie, een schaal tomaten en in stukken gesneden gebraden rundvlees. Als uit aluminiumfolie een enorme stapel bacon wordt gehaald, gaat er een hoera op. Aanvallen!

Ieder schept zijn bord vol met het spek. Over de bloemkool, die al druipt van het vet, worden stukjes boter gelegd. Mijn koffie slaan ze af. Ze hebben thermoskannen met koffie bij zich waaraan olie is toegevoegd. Heerlijk, zeggen ze allemaal. Dit is het lekkerste dieet dat we ooit gevolgd hebben.

Mario vertelt: „We waren allemaal veel te dik, prediabetes, hoge bloeddruk en cholesterol. En toen hoorden we iemand vertellen over het KETO-dieet. Dat trok ons meteen aan, want we hoefden ons lievelingseten niet te laten staan. We besloten allemaal tegelijk te beginnen. En het werkt. We zijn samen al 90 kilo afgevallen.” Hij veegt het vet van zijn mond met een stuk keukenrol.

Het KETO-dieet is enorm populair. Je eet nauwelijks koolhydraten, een matige hoeveelheid eiwit en vooral veel vet. Dat onder het motto: wie vet wil verbranden moet vet eten. In de supermarkten zijn speciale schappen met KETO-producten, bedoeld om zo snel mogelijk in de vetverbrandingsfase te belanden. Dat kun je meten door een teststrip in je urine te dopen. Hoe paarser die kleurt, hoe meer vet je verbrandt.

Ik kan het bijna niet aanzien de mannen te zien eten. Dit dieet druist in tegen alles wat ik over gezond eten geleerd heb. Bacon associeer ik zó met hart- en vaatziekten, dat ik het gewoonweg niet door mijn keel krijg.

Maar voor veel Amerikanen, onder wie deze mannen, is een leven zonder vlees, en vooral zonder spek, ondenkbaar. Voor de tv, in de auto en op het voetbalveld snacken ze op gedroogde stukken bacon. Ze snipperen het overal overheen. Zelfs over ijs.

„We voelen ons beter dan ooit”, zeggen ze als ze me zien gruwen. „Geen honger, echt niet, de hele dag niet. Terwijl we toch keihard werken. We denken helderder, we slapen beter en onze vrouwen zien ons weer staan. Alleen dat biertje, dat missen we wel.”

„We moeten nog een poos doorgaan”, zegt de jongste. „Nog zo’n 70 kilo met z’n zessen. We houden elkaar bij de les.”

„En dan?”, vraag ik.

„Geen idee”, zeggen ze. „Dan gaan we in ieder geval weer de dingen eten die we nu missen. Pasta, natuurlijk, en pizza. En weer eens lekker taart als er iemand jarig is.”

„Tiramisu, cannelloni, brood”, vult de jongste aan. „En ijs.”

„Maar die bacon houden we erin”, zeggen ze in koor.

Het is wachten op de volgende rage: het pasta-en-pizza-met-ijs-toe-dieet.

Reacties naar pdejong@ias.edu
    • Pia de Jong