Opinie

    • Hugo Camps

Willem en Robin

Hugo Camps

Over een tiental dagen wordt Willem van Hanegem 75. Hij staat een ronkend feestje toe in de Rotterdamse concertzaal de Doelen. Feyenoord heeft nood aan een representatief moment om de negatieve dampen te verjagen. De sfeer is na een tegenvallend seizoen te kil geworden. Op geen enkel moment konden de Rotterdammers zich mengen in de titelstrijd. De vreugdevuren om de recente 6-2 tegen Ajax waren een week later alweer uitgewoed. Intussen raakte ook bekend dat beoogd coach Dick Advocaat zich heeft afgemeld voor komend seizoen. Hij vond de negatieve sfeer rond zijn benoeming een struikelsteen. Feyenoord moet opnieuw op zoek naar een gelouterde trainer. Met Henk Fraser of Maurice Steijn komen ze er niet. Alleen een elder statesman kan Giovanni van Bronckhorst met enige hoop op succes opvolgen. Voorlopig is het de Rotterdammers niet gelukt om de Alte Kameraden te verbinden tot draagmoeder van een nieuwe fase in de clubgeschiedenis.

De korfbaluitslag tegen Ajax heeft wel wat goedgemaakt, maar het is niet genoeg voor een hongerig Legioen. Feyenoord staat dit seizoen emotioneel quasi droog. Lyrische bevliegingen moeten een week later weer worden ingeslikt, scoremachines falen in de continuïteit en de club heeft geen mascotte die tot de verbeelding spreekt.

Het afzeggen van Dick Advocaat als coach heeft de technische leiding ontredderd. Meteen is ook de hand weggevallen die beginnend trainer Dirk Kuijt door de fase van ontgroening moest leiden. Zoals Dick dat eerder met Phillip Cocu bij PSV had gedaan. Advocaat mag dan voetbalgek zijn, hij is niet suïcidaal. De zeventiger waagt zich niet aan een laatste huzarenstukje bij Feyenoord. Hij heeft lang genoeg geproefd van vijandige koren.

Bijkomende beproeving: de enige sterspeler Robin van Persie zal er volgend seizoen niet meer bij zijn. De oude grijsaard was de afgelopen maanden de absolute vedette in de Kuip. Een juweel van jongensachtigheid en passie. Van Persie heeft Feyenoord behoed voor een rampjaar. Zijn afscheidsfeest kan niet overweldigend genoeg zijn. Nooit is zijn Feyenoordhart stilgevallen, ook niet toen hij in de Premier League speelde. Robin is het laatste clubicoon, na Van Hanegem en Coen Moulijn.

De Coolsingel zit er voor Feyenoord niet meer in en dus moeten er andere feestjes worden gebouwd die de emotionele snaren van het Legioen weer tot leven wekken. Het afscheid van Robin is daar een perfecte gelegenheid voor. Zo ook de 75ste verjaardag van Willem van Hanegem. De parler-vrai van De Kromme kwam niet altijd even gelegen voor club en spelers, maar was tegelijk een demonstratie van zijn oer-liefde voor Feyenoord.

Nergens is de verhouding tussen bal en man meer vergroeid dan in het leven van Willem van Hanegem. 75 jaar lang stond hij in rood-wit gebeeldhouwd in het veld en in het leven. Hij gaf Rotterdam de eer van een eigen held zodat het niet moest gaan bedelen bij Ajax om Johan Cruijff. Hij was mede de oervader van de Hollandse school en sleepte Feyenoord haast in zijn eentje naar titels en bekers.

Ik zie ze straks graag op een bebloemd podium staan, Willem en Robin. Hart en brains van het instituut Feyenoord. Als een orkestje van gevoelige snaren die weemoed en schoonheid verenigen. Mannen die bloedfanatiek in het veld stonden, maar het leven als een zachte aria uitzongen.

Hugo Camps is journalist, columnist en schrijver.