Opinie

    • Frits Abrahams

Filmdecor Amsterdam

‘Ho!” riep de gele verkeersregelaar toen ik het straatje naar mijn huis wilde inslaan. „U mag hier niet doorlopen. Filmopnamen.” Het was een massieve man met een argwanende blik. Confrontatie leek me niet de gepaste reactie. „Waar moet u heen?” vroeg hij.

„Naar huis.”

„Dat kan nu niet”, zei hij. Hij wees naar een zonderling kluitje mensen op de nabije brug. Ze liepen in een soort middeleeuwse kledij met manden vol fruit en bloemen heen en weer, terwijl ze door een kleine ploeg gefilmd werden. Rookmachines bliezen vanaf de straat rook – daar zijn ze immers voor – naar de brug. Er hing een soepachtige geur.

„Vreemd”, zei ik.

Hij knikte. „Ik kom zelf niet uit Amsterdam, maar we moeten hier vaak zijn voor opnamen.”

„Daar weet ik alles van”, zei ik.

De tijd dat ik bleef staan om filmopnamen te observeren, lag ver achter me. Pittoresk Amsterdam is een gewild decor. Opnames voor serieuze speelfilms, slappe tv-series, documentaires en reclamefilms – het hoort bij het leven in de binnenstad. Toch had ik tot dusver steeds mijn voordeur kunnen bereiken.

Achter mij was hijgend een oude dame verschenen met een volle boodschappentas. Ze was al eerder weggestuurd bij een andere straat en luisterde nu vol onbegrip naar deze strenge regelaar.

„Als u doorloopt komt u daar in beeld”, legde hij ons uit terwijl hij achter zich wees. „U moet even wachten. Als ze daar kut roepen, mag u door, maar dan moet u nog wel toestemming aan die man in het zwart vragen.”

„Cut!” klonk het na een minuut of vijf vanaf de brug.

„Ziet u wel, nu is het kut”, zei de regelaar en hij verleende ons met een royaal gebaar doorgang.

Wij spoedden ons naar huis als burgers naar een schuilkelder. De machtige man in het zwart stond met de rug naar ons toe, ik was zo stout om hem níét te raadplegen. Ook voor mijn voordeur stonden rookmachines te blazen, alle auto’s en fietsen waren weg – wat mij betrof mocht dat zo blijven.

Binnen zocht ik meteen de circulaire van het filmbedrijf Halal BV op, die ik kennelijk te slordig had gelezen. „Geachte bewoner/ ondernemer”, schreven ze, „het gaat hier om filmopnamen ten behoeve van een commercial (…) De commercial neemt ons terug naar periode 1600 & 1700, waarin o.a. de tulpenhandel floreerde.”

Het bedrijf had van de gemeente toestemming gekregen dit deel van de buurt ‘een metamorfose’ te laten ondergaan. Vandaar een verbod op autorijden, parkeren en het stallen van fietsen gedurende een etmaal. „Om een straatbeeld van dat tijdperk te simuleren zal e.e.a uiteraard flink worden aangepast. (….) De nodige moderne elementen zullen worden verwijderd of verhuld.”

Omdat ik kennelijk geen modern element was, mocht ik blijven. Toch vroeg ik me af waarom de gemeente omwille van een reclamefilmpje toestemming gaf een gebied een dag lang op stelten te laten zetten. Er zal ongetwijfeld goed voor betaald worden, maar zó armlastig is de gemeente toch ook weer niet?

Misschien komt straks ook Airbnb met een onweerstaanbaar verzoek voor een reclamefilm tegen Amsterdamse achtergrond. En dan?

    • Frits Abrahams