Opinie

Neergestorte topsporters

Carolina Trujillo

Van alle beroepsgroepen zijn na piloten, sporters waarschijnlijk degenen die het vaakst neerstorten. Ze vliegen veel en ook nog in teamverband, dat verhoogt de scorekans. Emiliano Sala vloog in zijn eentje, daar mogen ze hem zowel bij Nantes als bij Cardiff dankbaar voor zijn zodra ze klaar zijn met bakkeleien over de nog over te maken transfercenten.

Het wereldrecord neerstorten in de sport staat op naam van de VS. In 1970 verloren zij zesenveertig clubleden in een crash met het Marshall University footballteam. Betrekkelijk nieuw is de nummer twee: door tweeënveertig clubleden in een keer tegen Colombiaans grondgebied te laten uitschakelen, stormde het Braziliaanse Chapecoense in 2016 de top-drie binnen. Derde staat het Russische Lokomotiv Jaroslavl, zevenendertig leden van de ijshockeyclub hoorden het laatste eindsignaal in 2011 tijdens het opstijgen.

De lijst is negenendertig crashes lang.

Hoewel ze met maar twaalf doden binnen een team niet hoog in dit klassement komen, verdient Uruguay op punten een eervolle vermelding. Van het rugbyteam dat mijn geboorteland in 1972 in de Andes liet neerstorten, wachtten zestien mannen ruim twee maanden op redding. Hun overlevingsdrang bracht ze ertoe zich te voeden met de lichamen van de omgekomen teamgenoten. Dit werd onder meer met een Hollywoodfilm beloond.

Canessa, een van de overlevenden, stelde zich in 1993 met de Blauwe partij kansloos kandidaat voor het Uruguayaanse presidentschap. Iedereen ging gelijk grappen maken over blauwbekken en wie we zouden opeten bij bezuinigingen. Het gevoel voor humor van de Uruguayaan is van het duistere en premature soort. Het neerstorten van Sala’s vliegtuig was nog niet bevestigd toen ik de eerste Uruguayaanse grap al zag over vliegtuigen, Argentijnen en boven zee verdwijnen.

Op het moment dat ik dit schrijf, is het lichaam dat in het wrak van Sala’s vliegtuig lag geborgen, het gerucht gaat dat het de piloot is. Als ik hem was, was ik ook vastgegespt blijven zitten, al was het omdat Nantes en Cardiff hem met huid en haar gaan opeten.

Zolang het tweede lichaam niet wordt gevonden, kunnen sportliefhebbers over de hele wereld hopen dat Sala uit het vliegtuig heeft kunnen ontsnappen voor het zonk, dat hij drijvend op een stuk wonder niet bevroor voor hij aanspoelde op een rotspartij, dat daar wat hout lag en hij iets bij zich had waar hij nog vuur mee kon maken: een aansteker, lucifers of kennis over hoe zonder die zaken tot vonken te komen. Dat zijn drang tot overleven hem vissen heeft helpen vangen. Dat hij zijn kleren droog kreeg en nu van een geïmproviseerde barbecue zijn vangst eet. Dat hij op redding wacht. Dat hij een voetbal heeft om mee te praten zoals Tom Hanks zijn Wilson had in Cast Away, alleen is die van Sala een officiële Adidas Telstar met dienovereenkomstig karakter.

Terwijl ik de te zwarte lolligheden uit deze tekst schrap, kunnen we nog hopen dat de SOS-letters vanuit de lucht worden gespot, dat de boeken, de films en wie weet de goals nog komen. Tegen de tijd dat u dit leest kan dat allemaal al zijn afgelopen.

Carolina Trujillo is schrijfster.