Recensie

Iedereen stelt zich open voor de foto’s van Robin de Puy

Fotografie Op haar eerste solo laat Robin de Puy werk zien dat ze sinds haar afstuderen in 2009 heeft gemaakt. Opmerkelijk hoe ze het vertrouwen krijgt van de mensen voor haar lens.

Randy (2017)
Randy (2017) Foto Robin de Puy

Het verschil kon niet groter zijn tussen de twee vrouwenportretten die tegenover elkaar hangen bij binnenkomst in The Ravestijn Gallery in Amsterdam. Links de krachtige, zeer zelfbewuste Elise die met haar armen boven haar hoofd, niet alleen haar borsten toont maar vooral haar uitbundige okselhaar. En rechts een vrouw die haar hoofd verbergt in een wolk tule van haar jurk, alsof ze de blik afwendt van de littekens op haar bovenbeen die ze zelf heeft veroorzaakt.

Love Me heet de eerste solotentoonstelling in de galerie van de al veelgeprezen jonge (33) fotografe Robin de Puy. Hier zijn foto’s en video’s bij elkaar gebracht uit verschillende series die ze sinds haar afstuderen aan de Fotoacademie Rotterdam in 2009 heeft gemaakt.

Lees een interview met Robin de Puy over haar reis door Amerika: ‘De Harley was mijn enige houvast’

Hier en daar zijn het geen portretten, maar andere veelzeggende lichaamsdelen of objecten. Zoals de oude, versleten handen van Charles Peterson Jr, die er op 5 juli 2015 een briefje bij schreef: „In high school my friends call me the GATOR GRIP because my hands were so dry and rough.” In deze context verbeeldt de foto van een verwrongen Walmart-karretje – kunstig opgehangen in een lijst die in een hoek van 90 graden hangt – evenzeer de zelfkant van de maatschappij als al die gezichten.

Sufiyan (2017)

Met grenzeloos geduld en empathie weet De Puy het vertrouwen te winnen en mensen voor haar lens te krijgen. Iedereen stelt zich opmerkelijk open voor haar en de camera. Dat levert beelden op die weliswaar gestileerd zijn, zichtbaar gecomponeerd ook, en tegelijkertijd ongekunsteld.

Ongekunsteld is ook het portret van Randy, een puber die op het platteland van Nevada woont en over wie ze vorig jaar haar tweede boek maakte. Of Birk, een androgyne jongen en ‘wannabe singer’ van wie De Puy foto’s en een video heeft gemaakt. De oudere Belinda, in wier gezicht de jaren van armoede zijn gegroefd. En die anonieme vrouw in haar jurk van tule: we mogen haar gezicht niet zien, maar wel haar littekens. Dat is nog veel intiemer.

    • Tracy Metz