Een wrede waarheid: ik durfde niet rechtsom

Pootje-over schaatsen Op een schaatsbaan schaats je linksom, toch? ging rechtsom de bocht in en keek de angst in de ogen.

Beeldbewerking: NRC

Er zijn van die dingen die zo vanzelfsprekend zijn dat je vergeet dat het geen natuurwetten zijn. Zoals dat een ijsbaan altijd linksom gerond moet worden en dat bij het befaamde pootje-over in de bocht dus altijd het rechterpootje over het linkerpootje gaat – nooit andersom.

Tot iemand bedacht dat het ook anders kon: de Amsterdamse schaatsinstructeur Kees de Vrij introduceerde op dinsdagmorgen om half acht het ‘rondje rechtsom’. Daar wilde ik bij zijn. Misschien moet ik eerst zeggen dat ik bij vorst een fanatieke, maar technisch beperkte natuurijsschaatser ben. Mijn bochtentechniek roept associaties op met een pasgeboren kalf.

De bedoeling van het ‘rondje rechtsom’, zo legde Kees mij per telefoon uit, is bewuster omgaan met je bewegingen en je evenwicht. Andersom door de bocht gaan zou kunnen helpen bij gewone bochten. Rechtsom was ook helemaal niet alleen voor geoefende schaatsers, verzekerde hij me – er kwamen schaatsers van alle niveaus.

Mijn bezorgdheid dat ik als krassende kluns tussen de echte schaatsers rechtsom zou moeten, groeide in de kleedkamer naast de ijsbaan. Ik zag vrouwen in glimmende pakken met sponsornamen, ik zag klapschaatsen, ik zag mannen met hun blote voet in hun schaatsen stappen – een angstaanjagende wedstrijdrijdersgewoonte. Waar was ik aan begonnen?

Eerst maar gewoon schaatsen. Ik had deze winter nog geen meter gereden. Een paar glimpakken stoven me voorbij op het rechte eind. Ik legde een arm

Beeldbewerking: NRC

op mijn rug, waarna de ijsvloer plotseling hard opzij leek te schuiven. Bam! Daar lag ik, gevallen bij het rechtdoor schaatsen. Kan het beschamender?

Naast mij dook mijn vriend C. op. Hij heeft me ooit de bijnaam ‘de kraanvogel’ gegeven. Dat was bij het jeu-de-boulen, maar ik moest er toch meteen aan denken. C. heeft ‘gewone’ schaatsles van Kees, wat voor een groot deel van de dertig aanwezige rechtsomschaatsers bleek te gelden. Ze lopen weg met Kees. Een rondje verder haalde ik diep adem in de bocht, maar mijn linkervoet weigerde over de rechter heen te stappen. Een wrede waarheid: Ik durfde niet rechtsom.

Ik meldde me bij Kees op het krabbelbaantje. Twee glazen cognac zouden helpen, dacht hij, maar de kantine was nog gesloten. Ga maar aan de boarding hangen, zei hij. „Nog wat verder. Als er een druppel uit je neus komt, moet hij rechts van je schaats het ijs raken.” Daarna moest ik de druk naar mijn rechtervoorvoet verplaatsen.

Terug op de grote baan naderde ik de bocht. Ik probeerde naar rechts te hangen, dacht aan mijn voorvoet en gaf mijn linkerbeen een reuzenzwiep. Hoe weet ik nog steeds niet, maar mijn linkerschaats landde min of meer op de juiste plaats op het ijs. „Dat is één!” riep Kees opgewekt.

De opkomende zon boven de ijsbaan kleurde de hemel oranje. Ik kwam tot drie, vier overstappen in dezelfde bocht. Rondje na rondje vloog ik over het ijs, rechtsom schaatsen was als een droom.

Thuis, probeerde ik me te herinneren hoe het was om linksom pootje-over te doen. Het leek me ineens volslagen tegennatuurlijk.

Het volgende Rondje Rechtsom is op dinsdag 26 februari (niet, zoals eerder gemeld, op 5 maart) om 7.30 uur op de Jaap Edenbaan in Amsterdam. Jaapeden.nl