Recensie

‘De waarheid’ is goed geacteerd, maar ook te braaf

Theater De komedie ‘De waarheid’ is een eloquent loflied op de leugen in het huwelijksleven. De Nederlandse bewerking schiet tekort in tekstopbouw en regie.

Foto Annemieke van der Togt

Michel leeft moeiteloos met leugens. Hij speelt ermee, zaait verwarring en leeft in de overtuiging dat niemand hem doorziet. Hij bedriegt zijn beste vriend Paul in een affaire met diens vrouw, Alice. Tegenover zijn eigen vrouw, Laurence, bagatelliseert hij die vurige liefde. De komedie De waarheid (2011) van de Franse schrijver Florian Zeller is een eloquent loflied op de leugen in het huwelijksleven. Eerder was van Zeller de aangrijpende Alzheimer-tragedie De vader in Nederland te zien.

Maar nu. De waarheid is in Parijs na de wereldpremière door Théâtre Montparnasse uitstekend ontvangen. De openingsscène is ook in de Nederlandse versie briljant, vooral dankzij het levendige spel van Johanna ter Steege als Alice en Huub Stapel in de rol leugenaar Michel. Ze hebben net gevreeën in hun liefdesnestje op een hotelkamer, maar Michel gaat er alweer vandoor. De dialoog die zich ontvouwt is vernuftig: moeten ze berouw tonen jegens hun echtgenoten, moeten ze de waarheid vertellen of blijven leven in de schimmige wereld van de leugen? Vervolgens ontwikkelt zich met Ruurt De Maesschalck en Nanette Edens in de andere rollen van dit kwartet een bij vlagen humoristische en soms pijnlijke voorstelling over list en liefde. De inzet is duidelijk: leugen biedt troost, de waarheid is wreed.

Gaandeweg volgt de ontmaskering van Michel en raakt hij verstrikt in zijn eigen dwaalwegen. Stapel is zonder meer uitstekend in dit balanceren tussen echt en vals. Dat de voorstelling teleurstelt ligt beslist niet aan hem, maar aan tekstopbouw en regie. Regisseur Gijs de Lange heeft goed naar het Parijse voorbeeld gekeken en levert helaas een al te brave mise-en-scène af. Het is vooral jammer dat Ter Steege als Alice op de achtergrond raakt, waardoor de spanning van ontrouw en haar prachtig gespeelde schuldgevoelens verdwijnen. Hierdoor heeft de voorstelling iets onafs.

    • Kester Freriks