Ryanne van Dorst en de Van Rossems zijn toevallig het scherm opgestruikeld

Zap De leukste presentatoren zijn de anti-talenten. Mensen van wie je je afvraagt of ze zelf wel een tv hebben. „Wat ben ik toch een slechte presentator. Waarom vragen jullie me hiervoor?”

Ryanne van Dorst in haar serie Nachtdieren.
Ryanne van Dorst in haar serie Nachtdieren.

De leukste televisietalenten zijn de anti-talenten, de mensen die min of meer toevallig het scherm op gestruikeld lijken te zijn, zonder dat ze overmatige interesse tonen in het medium. Mensen ook van wie je je afvraagt of ze zelf thuis wel een toestel hebben staan.

Bij die anti-talenten springt Ryanne van Dorst eruit. In de eerste aflevering van haar serie Nachtdieren („een soort Man bijt hond, maar dan ’s nachts”) zag ik haar een paar weken terug een onhandige poging doen om een voorbijganger op de fiets een vraag te stellen. Geen antwoord, natuurlijk. Van Dorst: „Wat ben ik toch een slechte presentator. Waarom vragen jullie me hiervoor?”

Even later, het was een uur of twee, belde ze aan bij een van de weinige verlichte ramen. Binnen zat een twintiger, afgestudeerd in het een of ander, maar duidelijk nog bezig met de warming up van zijn maatschappelijke carrière. Die bestaat uit het ’s nachts spelen van het computerspel Fortnite, urenlang. „Dat is toch voor twaalfjarigen”, zei Van Dorst. Of hij er een beetje goed in was, wilde ze weten. De arme jongen bleek nog nooit een potje gewonnen te hebben (dat is best erg, verzekeren Fortnite-specialisten mij). Voor de camera speelde hij een potje – en verloor. Toen kreeg Ryanne van Dorst de slappe lach.

Allemaal verboden in de televisiehandboeken natuurlijk, maar Van Dorst lacht niet uit desinteresse. Dat bleek dinsdagavond toen ze bij een tocht door donker Brabant plots in België belandde, waar een vrouwelijke ex-vegetariër de hele nacht op herten aan het jagen was. Een dier liep door het licht van de koplampen. Van Dorst: „Reetjes! Schieten, schieten, schieten!”

Aangekomen bij een uitkijkhut maakte Van Dorst eerst stoomwolkjes met haar adem, voor ze naar boven klom, waar ook een jaagster zat. Van Dorst: „Je zit gewoon!” Maar er ontstond daarna wel een mooi gesprek met de pas 25-jarige schutter. De jonge vrouw probeerde uit te leggen dat ze werkelijk contact voelt met de dieren op het moment van het schot. „De eerste keer moest ik bijna meteen huilen.” Je zag Van Dorst – die er even eerder nog „hippiegezeik” uit had geflapt – vertederen bij die jonge vrouw die hele nachten muisstil in een hutje zat, hopend op een hert.

Nachtdieren (prettig was ook de frustratie van Van Dorst bij een tocht door verlaten steden in het oosten des lands) is al bijna afgelopen; eigenlijk zou BNNVARA met een nachtelijke herhalingsmarathon moeten komen.

Anti-talenten hoeven niet jong te zijn. In Hier zijn de Van Rossems (NTR) werd dinsdagavond Düsseldorf bezocht. Van de drie brompotten is kunsthistorica Sis van Rossem de Van Rossemste. In het eerlijk gezegd doodsaai ogende Düsseldorf werd ze zichtbaar geplaagd door de hitte (de opnamen waren in de zomer). Ze depte haar voorhoofd, haalde een handventilator tevoorschijn, maar borg die ook dadelijk weer op na een vragende blik richting iemand buiten beeld.

De broers Van Rossem waren solidair met hun zwetende zuster en besloten een huisje in een park niet nader te bekijken omdat ze dan door de zon zouden moeten lopen in hun ‘zwarte televisiekostuums’. In een museum liet Maarten haar zijn favoriete schilderij zien. Kunsthistorica Sis, resoluut: „Ik zou een stanleymes kopen en er eens flink in hakken.”

Wij van de fanclub voor anti-talenten willen volgend jaar graag een roadshow van Sis van Rossem en Ryanne van Dorst. Dat mag overdag of ’s nachts, waarheen maakt ook niet uit – als wij maar mee mogen kijken.

Reageren

Reageren op dit artikel kan alleen met een abonnement. Heeft u al een abonnement, log dan hieronder in.