Recensie

Recensie Muziek

Mozes and the Firstborn klinkt nog gevarieerder

D-A-D-C-O-R-E. De titel voor het derde album van Mozes and the Firstborn is zo toepasselijk dat de Eindhovense garagerockband hem in het openingsnummer letter voor letter scandeert. En terecht, want na hun opgetogen-jonge-hondendebuut en de melancholieke-tot-redelijk-depressieve vervolgplaat mag Mozes zich gewoon bij Neerlands beste grote-mensen-bands van het moment rekenen.

Trouwe abonnees van de zogeheten ‘Mozes Cassette Club’ (die maandelijks een bandje met nieuwe nummers in hun brievenbus bezorgd kregen) waren al gewaarschuwd: Dadcore klinkt nog gevarieerder. De grootste troef is de magische, rafelige keel van zanger-gitarist Melle Dielesen waarin blijheid en vertwijfeling tikkertje spelen. Of hij nu een ode brengt aan plakband , bij het boodschappen doen wordt overvallen door tristesse , of een kale vriend te kakken zet: hij weet de hoge pieken en diepe dalen om te smeden tot intense indierock.