Thuiskok. Couscous

De meeste traditionele gerechten heb ik geleerd van mijn moeder. Maar er is altijd een gerecht geweest dat ik graag op haar manier wilde leren maken: couscous. Iedere keer zei ik tegen haar dat ik erbij zou komen staan als ze het maakte, dan zou ik aantekeningen maken en haar filmen om het voor altijd vastgelegd te hebben.

Ik zie haar nog voor me, met haar ogenschijnlijk vuurvaste handen de dampend hete couscous los wrijven. De saus met groenten en kip over de couscous opscheppen. De royale diepe schotel die midden op tafel werd gezet, want couscous eet je samen.

Het is er nooit van gekomen. De dag dat ze couscous zou maken, verliet ze ons. Deze week is het drie jaar geleden, maar het voelt als gisteren. Ik maak haar gerechten om haar weer dichterbij me te voelen. Haar harira voor een gevoel van geborgenheid, de kiptagine voor het gevoel van thuis, bessara om de dagen van weleer nooit te vergeten. Hoe ouder ik word, hoe belangrijker die smaken voor me zijn.

Zo ook de couscous waar ik als kind mijn schouders voor op haalde. Het is een van mijn lievelingsgerechten geworden, maar ik heb het nog altijd niet aangedurfd. Terwijl ik dit schrijf, zie ik haar couscouspan staan die geduldig op me wacht.

Deze week moet het er maar van komen. In Couscous, de lekkerste gerechten uit de Couscousbar van Nadia Zerouali en Samira Dahmani staat een keur aan recepten om mee te experimenteren: traditionele couscous met zeven groenten, bijvoorbeeld, maar ook salades, soepen, recepten met een twist en bijdragen van vrienden zoals Jigal Krants Israëlische couscous en viscouscous uit Tunesië. Achterin staan wat zoete recepten.

Het gevaar van traditionele recepten delen, is dat mensen het altijd beter weten, omdat zij het anders klaarmaken thuis. Dat is natuurlijk prima, zoveel mensen, zoveel variaties. De recepten in het boek, en die in de couscousbar, komen van Nadia Zerouali, de moeder van Samira, liefkozend Mama Rabia genoemd, en de andere Marokkaanse moeders die er koken.

En zo brengen de twee dames niet alleen de Marokkaanse keuken dichterbij, ze emanciperen ook vrouwen dankzij traditionele gerechten. Mooi is dat. Mij geven ze dat ene zetje om nu eindelijk moeders couscous te maken.