Recensie

Frontman Behemoth torent in Utrecht boven alles uit

Recensie De Poolse metalband Behemoth moest zich bewijzen na twee zeer sterke concerten van hun eigen voorprogramma. Ze overtuigden met grote gebaren en hun duistere songs.

Behemoth.
Behemoth.

Op papier was er weinig mis met het pakket van drie internationale metal-subtoppers, zaterdagavond in TivoliVredenburg in Utrecht. Maar als twee van de drie bands zeer sterke shows hebben gespeeld, slaat de twijfel toe: wie heeft er dan nog zin in hoofdprogramma Behemoth? De theatrale Poolse metalband van frontman Nergal, altijd wat zwaar op de hand met diepduistere, anti-christelijke thematiek, stond nog voor ze begonnen met 2-0 achter.

Het eerste punt was gescoord door opener Wolves in the Throne Room, in alles het tegenovergestelde van Behemoth. De band van de broers Aaron en Nathan Weaver uit de staat Washington speelde statig badend in zacht licht, met één voet op het galmpedaal, de ander op de rookmachine. Ze trakteerden op drie rijzige, dromerige songs van hun laatste parel van een plaat, Thrice Woven.

Prachtig, maar kort. Gelukkig bleek At The Gates in bloedvorm. Zodra de vijf buikige Zweden opkwamen sloeg de vlam in hun pompende, melodieuze death metal. Aan niets was te merken dat dit avond nummer 20 van deze tour was. Zanger Tomas Lindberg, toch 46 jaar, is als kind in de ketel met plezier en energie gevallen, en gunde in Utrecht het hele publiek een slok. 0-2.

Na die twee aardse, no-nonsense metalbands was het verleidelijk om zuur te doen over de poppenkast van Behemoth, maar dat brandde dat calvinisme snel weg. Ja, het is een beetje Efteling-evil waar deze band in grossiert: vuurballen, fakkels, houten gifslangen, schmink en leipe maskers. Uiterlijk vertoon, maar de muziek schreeuwde boven die grote gebaren uit met onaards duistere songs als ‘Daimonos’, ‘Ora Pro Nubis Lucifer’ en het griezelig goede ‘Blow Your Trumpets, Gabriel’.

Ook bij zanger/gitarist Nergal, enkele jaren geleden genezen van bloedkanker, geen spoortje vermoeidheid. Hij rende over het podium, geen verkleedpartij bleek te veel; een uitstekend frontman die alleen met zijn uitstraling al een meter groter leek dan hij is. „Hail freedom!” schreeuwde de in Gdynia als vroom katholiek opgevoede zanger, om zo het adagium van Behemoth duidelijk te maken - persoonlijke vrijheid - en het laatste restje cynisme de zaal uit te jagen. En voor wie dan nog zonder glimlach naar huis dreigde te gaan, was er bassist Orion die tegen het einde van de show met een idioot grote, pikzwarte verentooi op z’n hoofd, ineens middenin een extatisch blazend confettikanon zijn partij stond te spelen. 6-2.

De laatste van Behemoth op Spotify:

    • Peter van der Ploeg