Brieven

Brieven

Illustratie
Illustratie Cyprian Koscielniak

Uit artikelen als Belgische klimaatbetogers geven niet op (28/1) blijkt dat jongeren oprecht betrokken zijn bij het klimaat. Als docent, mentor en decaan heb ik echter regelmatig discrepantie tussen ideaal en werkelijkheid bij de jeugd geconstateerd. Zo bleven gezonde snacks in de kantine onverkocht, ook al werden deze op aandringen van de leerlingenraad aangeboden. Wel werd de nabijgelegen supermarkt iedere pauze bestormd voor chips, chocoladerepen en ander ongezond snoepgoed. Aandacht voor het milieu leidde niet tot een opgeruimde kantine na elke pauze. Mijn klas toonde bij een actie voor de ontwikkeling van een arme streek in Kenia enorme inzet, maar had geen oog voor de klasgenoot wiens moeder plots overleed. Als decaan begeleidde ik leerlingen naar onder meer sociale en medische studies. Die weloverwogen keuze verhinderde niet dat twee van hen een wat teruggetrokken medeleerling ernstig pestten. Gelukkig kan ik ook legio voorbeelden geven van goed en consequent gedrag, maar bij het zien van de klimaatdemonstraties of andere betogingen moet ik vaak denken aan de examentekst van mijn eerste havo-klas in 1975. In De laatste verontruste notities beschrijft Godfried Bomans op ironische wijze hoe betogers tegen een misstand zich vaak zelf schuldig maken aan het verschijnsel dat ze bestrijden. Ik hoop dat iedereen kritisch naar zijn gedrag kijkt en niet alles verwacht van politiek en bedrijven. Dat geldt voor jong en oud.