Recensie

Recensie Uit eten

Van der Valk kan zich beter bij z’n klassiekers houden

Foto Daniel Niessen
    • Petra Possel

Wie denkt dat eten bij Van der Valk nog steeds betekent grote schnitzels, patat en appelmoes met een kers uit blik, moet voor de lol eens naar Amstelle gaan, het nieuwe hotel aan de A2. Of aan de Amstel, zo u wilt. „Van der Valk is Van der Valk niet meer”, verzuchten we bij binnenkomst. Meteen rechts in de lobby ligt een grootstedelijke bar in warme, donkere tinten en lekkere kuipstoelen en banken, waarop we ons aperitief nuttigen. De bediening is excellent. Links van de lobby ligt het grote restaurant, met smaak ingericht, fotobehang met diep groene bossen, witlinnen gedekte tafels, royaal zitten… je zou bijna vergeten dat je hier tussen hoge flatgebouwen aan de snelweg zit. We spreken af dat we nooit meer iets onaardigs over Van der Valk zeggen.

Helaas moeten we die belofte al na een uur breken. We zitten dan namelijk nog steeds op ons voorgerecht te wachten, terwijl om ons heen alle tafels – het is druk, maar wij zijn vroeg – al voorzien zijn. Het enige wat we al wel hebben is een fles wijn (Zuid-Afrikaanse Ashbourne Sauvignon Blanc-Chardonnay, 28,75), om de één of andere reden komt ook die broodmand maar niet bij ons langs. We spreken de restaurantmanager erop aan, die snel naar de keuken en de computer beent en vervolgens naar onze ober, een jongeman. Met rode konen komt hij ons vertellen dat onze bestelling per ongeluk aan een andere tafel is beland. Snel wordt de fout hersteld, ondertussen winden wij ons op over de restaurantmanager die niet zélf zijn excuses komt maken, per slot van rekening spreken we hém aan. Niet aardig!

Goed, na anderhalf uur beginnen we dus aan onze drie gangen. De één kiest gerookte zalm met crème fraîche, sinaasappel, basilicum, bieslook (11,50), een poke bowl (12,50), artisjok met ricotta, aardappel, citroen en gebrande boter (17,50) en als dessert kers & appelmoes, een knipoog naar de Van der Valk-klassieker. De ander gaat voor nostalgie: tomatensoep (6,50), schnitzel (18,50) en dame blanche (7,50), de klassiekers van de Van der Valk-kaart die overal in het land nog worden geserveerd.

Nou, die klassiekers zijn nog steeds wat je ervan kunt verwachten. De tomatensoep is huisgemaakt, lekker romig en, eh, tomatensoep. De schnitzel is weliswaar te dik, maar groot en knapperig van buiten en sappig van binnen. De garnituur is een tikkie anders – en ook kariger – dan we gewend zijn bij Van der Valk: wat geglaceerde mini-worteltjes, schijfjes courgette, hier en daar een blaadje sla. De dame blanche is daarentegen veel en zoet met een rijke chocoladesaus… voor de liefhebber (én kinderen) een feest, zullen we maar zeggen!

Echt mis gaat het echter bij de pogingen van Amstelle om mee te gaan in de vaart der volkeren. De zalm is weliswaar kort koud gerookt en best smaakvol, maar de poke bowl is een ramp: een droge homp koude en ongare rijst met onrijpe avocado, verbrande knoflook en smakeloze sliertjes wortel en edamebonen; een poging tot Aziatisch, maar mislukt. Na een hap sturen we het terug, later vernemen we dat het van de rekening is gehaald. Ook het hoofdgerecht is op papier best een aardig gerecht voor vegetariërs, maar heeft niet veel om het lijf: wat artisjok met ricotta, aangevuld met violetaardappel… niet veel en ook niet bijzonder.

Dan het dessert: niet gespeend van humor, die kers & appelmoes: een bol appelijs omhuld met witte chocola, gedompeld in rode kleurstof (kers), waar met geen vork doorheen te komen valt en zo zoet is dat het glazuur van je tanden springt. Ook dit gerecht wordt van de rekening gehaald, wat we fideel vinden, maar niet kan verbloemen dat er fouten worden gemaakt, zowel in de keuken als in de bediening.

Zoveel fouten dat we terug verlangen naar de Van der Valk van ooit.

Recensent en journalist Petra Possel test wekelijks een restaurant in en om Amsterdam.