Sammy de With, 20 jaar, heeft behalve last van eenzaamheid ook last van depressies.

Foto Kees van de Veen

Op Instagram of Facebook zien: anderen zijn wél op stap

Eenzaamheid Bij Sammy de With (20) begon de eenzaamheid toen ze op de basisschool werd gepest. Op de middelbare school werd ze depressief.

Blijkt de eenzaamheid van Sammy de With uit haar Facebook-account? Natuurlijk niet. Niemand is eenzaam op een sociaal medium. Je ziet: een blij paardenmeisje. Cap op, net jasje, witte handschoentjes, bovenop een glanzende Fries. Andere foto: Sammy te paard in opspattend water. 50 likes, 7 comments. „Heel gave foto Sammy”. „Vet!!” „Haha, blije bakkes.” Ze heeft ook goede vriendinnen, toont Facebook. Ze straalt, arm in arm met drie lachende jonge vrouwen.

En in het echt? Zou je zeggen dat ze eenzaam is? Deze jonge vrouw in rode jas die wacht op haar afspraak in besneeuwd Valkenswaard? Eenzaamheid zie je niet. Je ziet: een jonge vrouw met sprekende, bruine ogen. Ja, haha, ik ben Sammy, zegt ze als ze wordt aangesproken.

Afgeschermd van het publieke oog is haar eenzaamheid. De lege vrijdag- en zaterdagavonden, de treinrit naar therapie, het thuisonderwijs. Ja, ze wil er wel over vertellen. „Niet voor mijzelf,” zegt ze aan de cafétafel, „maar om andere jongeren te bereiken die eenzaam thuis zitten”. Ze bestelt een cola.

Bekijk ook de video waarin zes mensen vertellen wat eenzaamheid met je doet: Zo voelt het om eenzaam te zijn

„Niet lekker in mijn vel zitten is bij mij vroeg begonnen, helaas. Op de basisschool werd ik gepest. Al vanaf de kleuterschool. Juffen zeiden: het ligt niet aan jou. Er zaten echte pesters in de klas, ook anderen waren er het slachtoffer van. Toch ging ik twijfelen: ligt het aan mij? In groep zeven ben ik van school gewisseld.

Depressief

„Niemand van mijn nieuwe basisschool ging naar mijn middelbare school. Anderen kenden elkaar juist al. Ik werd er onzeker van. Ben ik het wéér die erbuiten staat? Ligt het aan mij? Ik werd stiller, en ik was al nooit druk geweest. Ik heb een paar keer gehad dat ze me gewoon oversloegen, de leraren. Dan deelden ze A4’tjes met een opdracht uit en zagen ze me niet. O, zit jij er ook nog, zeiden ze dan. Ja, ik zat er ook nog. Gepest werd ik niet echt meer, en ik had wel contact met anderen, maar hechte vriendschappen – die anderen wel hadden – die had ik ook op de middelbare school niet.

„Ben ik het wéér die erbuiten staat? Ligt het aan mij?”

„Vanaf de derde werd ik depressief. Ik had nergens meer zin in, zelfs niet in paardrijden. Ik sloot me af, de depressie werd alleen maar erger.

„Ik kon altijd goed leren, twee vingers in de neus. Sinds ik depressief ben geworden, heb ik veel meer moeite leerstof binnen te krijgen. De vijfde moest ik overdoen, maar ik bleef me slecht voelen en kapte met school. Ik zat een jaar thuis. Daarna ben ik volwassenonderwijs gaan doen, voor de havo. Ook daar ben ik mee gestopt, want ik volgde intussen therapie die me, nog steeds, drie volle dagen per week kost.

„Vanaf dat tussenjaar thuis, toen na de vijfde, begon ik me echt eenzaam te voelen. Ik liep over straat hier in Valkenswaard op weg naar de psycholoog of naar de bieb, en dan zag ik leeftijdgenoten uit school komen en met elkaar kletsen. Mijn leven was zo ánders.

Sammy de With, 20 jaar, heeft behalve last van eenzaamheid ook last van depressies.
Foto Kees van de Veen
Sammy de With, 20 jaar, heeft behalve last van eenzaamheid ook last van depressies.
Foto Kees van de Veen
Foto’s Kees van de Veen

Mijn leven is anders

„Mijn leven ís zo anders. School doe ik nu thuis, via het LOI. Ik hoop volgend jaar eindelijk de havo af te maken. Docenten zie ik niet, alles gaat via de mail. De vrijdag- en zaterdagavonden zijn het eenzaamst. Op de bank tv-kijken met mijn ouders en dan op Instagram of Facebook zien: anderen zijn wel op stap.

„Maar iedereen reageerde normaal op mij. Hallo, hoi, is dit je eerste avond?”

„Ik heb wel goede vriendinnen, maar ze wonen ver weg. In Zeeland, in Duitsland, in Amerongen. We appen veel en bellen soms. Een maand geleden, toen ik 20 werd, waren we voor het eerst allemaal samen. We gingen uit eten. Het klikte super – lachen, brullen (de foto staat op Facebook).

Lees ook het interview met René van der Waard (67): ‘Dat mis ik nu. Een maatje, een hand, goedemorgen zeggen’

„Een paar weken geleden kwam ik niet in slaap. Ik voelde me zo eenzaam en rot. Alsof je buiten het leven staat. Op Google tikte ik iets van ‘eenzaamheid en jongeren’ en vond een site over Join Us, een organisatie voor eenzame jongeren hier in Brabant. Twee keer in de maand is er een avond, direct die week kon ik erheen – een jongerencentrum in Eindhoven. Ik was de eerste. Ik was zó zenuwachtig, zó bang, ohhh. Hartslag omhoog, klamme handjes, en mijn gedachten alle kanten op. Door mijn pestverleden ben ik gewoon báng geworden voor leeftijdgenoten eigenlijk. Maar iedereen reageerde normaal op mij. Hallo, hoi, is dit je eerste avond. Het werd onwijs gezellig. Dus ja, ik ga de volgende keer weer.”

Sammy de With, 20 jaar, heeft behalve last van eenzaamheid ook last van depressies.
Foto Kees van de Veen
Sammy de With, 20 jaar, heeft behalve last van eenzaamheid ook last van depressies.
Foto Kees van de Veen
Foto’s Kees van de Veen
    • Ingmar Vriesema