‘Ik vind dat ik een redelijk relaxed leven heb’

Spitsuur Na een loopbaan bij de Bijenkorf, Hema en V&D laat Fusina Verloop (54) nu buitenlandse gasten kennismaken met de Nederlandse keuken. „Het omdraaien van de pannekoek vinden ze altijd ontzettend leuk.”

„Ik had als kind al een band met eten. Samen koken en eten is voor mij synoniem met gezelligheid.”
„Ik had als kind al een band met eten. Samen koken en eten is voor mij synoniem met gezelligheid.” Foto David Galjaard

Fusina: „Het heeft me altijd verbaasd dat er in Amsterdam zo weinig restaurants zijn die iets met de Nederlandse keuken doen en dat niet alle Nederlanders trots zijn op onze culinaire tradities. Toen ik twee jaar geleden met vriendinnen in New York was en we daar met een local uit eten zijn geweest, kwam ik op het idee om iets met Nederlands eten te gaan doen. Nu organiseer ik foodtours door de stad en toeristen kunnen in mijn huis aan de Amstel, met uitzicht op Carré, stamppot komen eten, pannekoeken komen bakken, en bitterballen, Nederlandse kaas en Nederlandse wijn proeven. Ze vinden het leuk en lekker en zien ook nog een grachtenhuis van binnen.

„Ze stellen de gekste vragen: laatst wilde een Amerikaan weten hoeveel handgeschakelde auto’s er in Nederland rondrijden. Of ze vragen welke taal Nederlanders spreken. Met Kerst had ik een familie uit Hongkong over de vloer die pannekoeken wilde eten. Het omdraaien van de pannekoek mogen ze altijd zelf doen, dat vinden ze ontzettend leuk. De vrouw vertrouwde me toe dat ze in haar hele leven nog nooit een pan had aangeraakt. Ze hadden namelijk huizen over de hele wereld en overal personeel in de keuken.

„Over een paar maanden kom ik in een Amerikaans tv-programma dat in dertig landen wordt uitgezonden. In dat programma worden mensen gevolgd die een huis zoeken in het buitenland. Als intermezzo tijdens de huizenjacht kwamen ze bij mij eten. Nu vind ik mezelf een behoorlijk enthousiast mens, maar de ontvangst van die Amerikanen moest drie keer over omdat de begroeting echt enthousiast-op-z’n-Amerikaans moest zijn...

„Soms komt er één gast, soms tien per boeking. Een enkele keer heb ik ’s ochtends een foodtour, daarna een lunch met andere gasten en ’s avonds gasten voor een wijn-en-kaasproeverij, een Nederlands diner of pannekoeken bakken. Ik kan er nog niet van leven, dus naast mijn bedrijf doe ik freelance opdrachten. Ik organiseer jaarlijks de worstenbroodje-van-de-toekomstverkiezing in Brabant, ik sta op voedselbeurzen om een innovatief product op het gebied van voedsel vacumeren te promoten en ik doe de pr voor Panorama Walcheren. Dat is zoiets als Panorama Mesdag, maar dan in Vlissingen. Heel diverse dingen dus, met als rode draad ‘dingen uitbouwen’.”

Enkeltje Sydney

Fusina: „Voordat ik de Wonderneming begon, had ik twaalf jaar bij de Bijenkorf gewerkt als inkoop-assistent en merchandiser. Van de ene dag op de andere heb ik ontslag genomen. Ik had het er niet meer naar mijn zin. Na de overname door investeringsmaatschappijen, in 2004, was de ziel uit het bedrijf. Als troost voor mezelf heb ik een enkeltje Sydney gekocht om te bedenken wat ik wilde. Iemand bracht me toen op het idee om iets met kookboeken te gaan doen. Er was een Boekenweek, een Kinderboekenweek, maar nog niets met kookboeken.

„Ik begon met het opzetten van de Kookboekverkiezing van het Jaar. Dat groeide uit tot een kookboekennieuwssite, het Kookboek van de maand en een Kookboeken-7-daagse. Ik had als kind al een band met eten. Als gezin gingen we op vakantie naar Zuid-Italië, waar ik met smaak verse octopus at en andere dingen die we nog niet kenden. Samen koken en eten is voor mij synoniem met gezelligheid.

„Naast mijn kookboekactiviteiten werkte ik zeven jaar lang als planner bij V&D. Ik was verantwoordelijk voor de logistiek, de bevoorrading van de winkels, het orderproces en het bijhouden, voorspellen en plannen van de cijfers. In die jaren heb ik nog meer geleerd over marketing, cijfers, pr en verkopen. Maar na een tijd had ik wel het gevoel dat ik alles had gedaan op dat gebied.

„Mijn work-life-balance is beter dan toen ik nog in vaste dienst was. Ik vind dat ik nu een redelijk relaxed leven heb. Al werk ik ook ’s avonds en in het weekend. Soms zelfs ’s nachts. Als ik een boeking krijg uit Australië, reageer ik meteen. Dan ben ik helemaal blij. En ik krijg veel energie van al die leuke mensen die ik ontmoet. Zelfs de afwas doen, zonder vaatwasser, vind ik ontspannend, lekker muziekje erbij... Toen ik hier ruim een jaar geleden mee begon, heb ik nog wel even getwijfeld of het niet te eenzaam zou zijn, werken zonder collega’s. Maar ik ontmoet zó veel mensen.

„In mijn vrije tijd ga ik vaak naar het theater en uit eten. Ik vind het leuk om nieuwe restaurants uit te proberen. En ik koop redelijk wat Delfts blauw servies en bestek, om de tafel mooi te dekken. Binnenkort ga ik weer naar Sydney, dan ruil ik mijn huis met een kennis die ik in mijn kookboekentijd heb leren kennen in China. Dat kost me relatief weinig, maar ik heb tijdens een vakantie ook geen inkomsten. Om geld uit te sparen en voor het milieu doe ik aan Snappcar, een systeem waarbij je je eigen auto verhuurt aan anderen.”

Probleempjes relativeren

Fusina: „Naast mijn werk geef ik hockeytraining aan gehandicapte kinderen, in Amsterdam-Noord. Ik leer van hen: ze zijn bijvoorbeeld ook dolblij als ze in eigen doel schieten. Dan wordt er niemand uitgescholden, iedereen juicht gewoon net zo hard. Ze zijn zó lief voor elkaar.

„Daarvóór heb ik in het Emma Kinderziekenhuis de kinderbios gerund: daar konden kinderen en ouders even naartoe om hun zorgen te vergeten. Die ontmoetingen relativeren heel erg je eigen probleempjes. Mijn vrijwilligerswerk laat me altijd weer voelen hoe gezond ik ben en hoeveel geluk ik heb.

„Datzelfde gevoel had ik in 2016, toen ik een paar weken naar Lesbos ben geweest om Syrische vluchtelingen te helpen. Ik hielp in de keuken van het vluchtelingenkamp. Terug in Amsterdam besefte ik hoe gelukkig we zijn dat het hier vrede is en er geen bommen vallen.

„Ja, zowel zakelijk als privé zit ik goed in mijn vel. Ik ben heel blij dat ik weer leuk werk heb.”