Opinie

    • Auke Kok

Hoe wethouder Sharon Dijksma een vrachtschip inpakte

Stevig, en toch ook een beetje parmantig liep ze langs de rijen naar voren en liet zich bekijken. Daar komt het wel op neer als een wethouder een niet bij voorbaat vriendelijke groep Amsterdammers bezoekt: dat je gaat staan met een blik van, brand maar los. Dat zei Sharon Dijksma maandag bijna letterlijk in wat veel weghad van een minicursus Gezelschap Inpakken Doe Je Zo.

De opening was fantastisch. De wethouder wees op een griepje dat haar te pakken had; de verzamelde woonbooteigenaren knikten: klopt, het heerst. Arm wethoudertje. Maar, zei Dijksma, ondanks haar toestand was ze vanavond naar dit voormalige vrachtschip aan de Veemkade gekomen, omdat, en nu keek ze nadrukkelijk van links naar rechts, het onderwerp zo belangrijk is. 1-0 voor Dijksma. Want noem de Nota Varen ten overstaan van een zaaltje vol woonbootmensen maar eens peanuts – ze zou wel gek zijn.

Dankbaar nam de wethouder van verkeer en water een microfoon in ontvangst. Zonder microfoon, zei ze, zouden haar viraal gekwelde stembanden het moeilijk krijgen. 2-0, en toen moest het nog beginnen.

De eigenaren zijn historisch gezien een soort van woonwagenbewoners op water, maar dan hoger opgeleid. Oppassen dus

Ook goed: alle vragenstellers open blijven aankijken, zelfs als de vraag een soort tirade wordt. Woonboten, weet Dijksma heel goed, zijn vintage Amsterdam, nergens dobberen er zoveel in de bebouwde kom als hier en de eigenaren zijn historisch gezien een soort van woonwagenbewoners op water, maar dan hoger opgeleid. Oppassen dus. Dat deed Dijksma. Ze vergrootte haar voorsprong door het onderwerp behalve belangrijk ook héél ingewikkeld te noemen. Als hardwerkende wethouder zat zij ook maar gevangen tussen de juridische kaders enerzijds en financiële beperkingen anderzijds. Zoals wij allemaal toch eigenlijk?

De overlast van watertoeristen, het geschreeuw, het gelal op sloepjes: Dijksma maakte haar totale, in Den Haag gepokte en gemazelde arsenaal aan begrip in het vooronder van het vrachtschip zichtbaar. Ongelooflijk wat er allemaal gebeurt in die stad van ons. Dus ja, er zal beter en vooral slimmer worden gehandhaafd. Daar staat zij voor.

Dijksma kende haar dossier en bleef haar menselijke zelf – ook als de woorden „onzin!” en „kermismaatschappij” haar om de ogen vlogen. Veel bewaren tegen de gemeentelijke voornemens kon ze weerleggen en als het lastig werd, wees ze op de inspraak die nog volgt, niets staat nog vast. Dat hielp. Of, en dat is echt een aanrader, ze gaf goudeerlijk toe dat ze bepaalde cijfers niet paraat had, omdat zij, ook maar een mens, niet álle getallen uit haar overigens sierlijk gekapte hoofd kende. Logisch, vond iedereen.

Dijksma leefde oprecht mee met bootbewoners die zwaar te lijden hebben onder de jaarlijkse Botenparade. Maar helaas, zulke evenementen zitten in de tas van de burgemeester en het zou niet erg collegiaal zijn als zij daar zomaar uitspraken over deed, toch? Nee, dat leek het bootvolk ook niet, en zo bezorgde de wethouder zichzelf bij het genootschap van drijvende anarchisten een leuke avond.

Applaus vulde het vooronder. Sharon Dijksma bedankte de aanwezigen met een stem die onverminderd gaaf klonk, en vertrok.

Auke Kok is schrijver en journalist.
    • Auke Kok