Brieven

Brieven 1/2/2019

Ik word niet opgejaagd

De bijziendheid van Paul Scheffer verraste mij als Uber-chauffeur enorm. Zijn column De morele bijziendheid van Uber blijft verrassen (30/1) is voor mij aanleiding om de lenzen van Scheffer eens aan te scherpen. Hij acht de CEO van Uber Benelux, Thijs Emondts, verantwoordelijk voor dodelijke ongevallen door Uber-chauffeurs. Die biedt zijn chauffeurs „geen bescherming” en de chauffeurs zouden worden opgejaagd door de Uber-app én onder druk gezet door de 25 procent die ze moeten afdragen.

Is Google dan nu soms ook verantwoordelijk voor voetgangers met Google Maps op hun mobiel, die met een gebogen hoofd plots gedirigeerd worden om over te steken en dan onder een auto komen?

Als zelfstandig taxi-ondernemer, maar ook als Uber-chauffeur, ga ik on- maar ook offline wanneer ik dat wil. Ik volg de gebruikelijke rij- en rusttijden en hoef in de Uber-app maar vier keer per passagier te swipen, inclusief navigatie. Ik krijg zelfs een geluidssignaal als ik te hard rijd. En ik heb zélf de keuze om de aanvraag van een passagier te accepteren of niet. En nee, ik voel mij niet financieel opgejaagd. De passagier betaalt 25 procent van de ritprijs aan Uber en dat bedrag is voor mijn zaak aftrekbaar als gemaakte onkosten. En Uber betaalt mij 75 procent als mijn inkomsten.


‘Uber’-taxichauffeur

Maak je vrij van olie

De ontwikkelingen in Venezuela lijken positief maar missen de essentie: olie. Het land is de afgelopen decennia afgezakt van het rijkste land van Latijns-Amerika, naar de deplorabele toestand waarin het nu verkeert. Dat komt ook door wanbeleid van Nicolás Maduro, zeker. Maar de achterliggende oorzaak is de geopolitieke strijd om de olie-industrie. Het land heeft een van de grootste oliereserves ter wereld. Dat had een zegen moeten zijn, maar is een vloek gebleken. Het heeft geleid tot de fatale bemoeienis van achtereenvolgens de VS, Rusland en nu ook China. De hoofdstad Caracas lijkt een mooie stad maar is even buiten het centrum een poel van ellende voor miljoenen mensen in krotten. Hugo Chávez heeft zich die olierijkdom toegeëigend en deels teruggegeven aan de armen. Vanaf dat moment werd zijn land een speelbal van een machtspolitieke strijd. Met als resultaat dat onder zijn opvolger de enige inkomstenbron bijna is opgedroogd. Het land van Simón Bolívar, de bevrijder van Zuid-Amerika, zal pas opkrabbelen als het zich kan losmaken van de olie.

Lowbudget, ook zakelijk

Het is jammer, wellicht zelfs kwalijk, dat de voorzitter van de Werkgroep Toekomst Luchtvaart en de woordvoerder van de bewoners in de Omgevingsraad Schiphol zich voor het karretje van KLM laten spannen. In Schipholoverleg mislukt, toch advies extra vluchten (30/1) hebben ze het over het ‘overtoerisme’ van lowbudgetpassagiers. Dat is een frame dat weinig recht doet aan de waarheid. Al meer dan tien jaar profileert EasyJet zich als business airline. Zo kunnen zakenmensen een koffer meenemen in de cabine die meer dan twee keer zo zwaar mag zijn als bij KLM. En EasyJet vliegt stipt op tijd en gooit zelden vluchten uit de dienstregeling bij de eerste hint van slecht weer. En over de (niet lage) prijzen van de KLM zullen we het hier maar niet hebben. Kortom: heel wat zakenmensen vliegen juist EasyJet. Het gevolg: EasyJet heeft al jaren de nummer-2-positie op Schiphol. Dat zijn de feiten.

Koninklijke grapjassen

Een bepaald gevoel voor humor kun je de koninklijke familie niet ontzeggen: opent de oudste pontificaal het Rembrandtjaar in het Mauritshuis, verpatst zusjelief een paar uur tevoren kostelijk erfgoed.