Vrij zijn is...hardlopen met gevoel

Vrij en fotograaf laten zien hoe we uit de sleur breken.

‘Ik ben gewoon nieuwsgierig”, zegt er een. „Ik ben graag in het bos. Een echt buitenmens”, een ander. „En ik zag een briefje in de yogaschool hangen.” Vijf vrouwen hebben zich zondagochtend om half negen („dan is het nog lekker rustig”, aldus de instructeur) met elk hun eigen reden verzameld in het Bredase Mastbos voor de cursus ‘mindful run’. „Dat is hardlopen met gevoel”, zegt Petra Joziasse (45). Sinds een half jaar geeft zij deze cursus naast haar werk als coach en ‘veranderkundige’. „De natuur verwacht niks van je. Het is rust en ruimte. Je kan daardoor makkelijk uit je hoofd stappen.”

Na een warming-up van squats en boksbewegingen begint het „dribbelen”, rustig rennen. „Het gaat niet om het tempo of de afstand”, zegt Joziasse. „We moeten niet hardlopen, we wíllen hardlopen.” Na vijfhonderd meter vormen de vrouwen een kringetje. „Leg je hand op je hart. Wanneer heb jij voor het laatst je hartslag gevoeld?” Leerplichtambtenaar Jojanneke van Vugt (39) zou het niet weten. „Ik focus me in het dagelijks leven te vaak op wat anderen willen, en kan mezelf daarbij vergeten.” Van Vugt is hier met een goede vriendin, leerkracht Paulien Meeuwissen (39). Samen doen ze „elke run die in Breda wordt georganiseerd.” Afgelopen jaar liepen ze de Urban Trail, de Nightrun en de Kerstmannenrun. Vijfhonderd hardlopers in een „bloedheet” Kerstmannenpak dwars door de stad. „Voor het goede doel”, zegt Meeuwissen „en voor de glühwein.” Deze cursus volgen ze om „meer op de omgeving te letten”, zegt Van Vugt. „En voor een leeg hoofd.”

Gebruik je adem. Hij is krachtig. Je kunt er gedachten mee sturen en weghalen. Stress is een gedachte

Petra Joziasse

Na een korte sprint moeten de cursisten bijkomen via neusademhaling. „Een groot deel van de bevolking ademt verkeerd: door hun mond”, zegt Joziasse. „Gebruik je adem. Hij is krachtig. Je kunt er gedachten mee sturen en weghalen. Stress is een gedachte.” De vrouwen houden hun handen net zo lang op de buik tot daar de ademhaling zit. De volgende stop. „We gaan nu de voetafwikkeling en arminzet even héél erg overdrijven”, zegt Joziasse. Er wordt hard gestampt en zachtjes getrippeld. Er wordt gerend met de armen recht vooruit, omhoog en opzij. „Voel het”, zegt Joziasse. „Wat is voor jou natuurlijk?” Meeuwissen stampt met platte voeten achter de coach aan. „Dit niet, geloof ik.”

De ochtend eindigt met een bodyscan. Alle cursisten sluiten hun ogen. Joziasse noemt langzaam alle lichaamsdelen „van kruin tot tenen” op. Zelfs de darmen komen aan bod. „Beeld je nu een klein kaboutertje in je buik in. Hoe is het daarbinnen?”