Recensie

Recensie Muziek

Pas zonder jazzpretenties ontstaan er echte liedjes

Recensie Flamenco is hot. Dat bewijst niet alleen Rosalía, maar ook Rosario La Tremendita die woensdagavond optrad in het Bimhuis.

Rosario La Tremendita
Rosario La Tremendita Foto Eric van Nieuwland

Haar gitarist speelt met veel vervorming, haar drummer houdt van rommelige ritmes, zelf heeft ze samples onder de knoppen, maar de stem van Rosario La Tremendita – 34 jaar, de lange haren aan één kant weggeschoren – is traditioneel. Ze zingt zielsnijdende cante jondo, de meest doorvoelde vorm van flamenco.

Nu flamenco zelfs opduikt in de eindejaarslijstjes van internationale popmedia – door het fenomeen Rosalía – mag duidelijk zijn dat de traditie in beweging is. Dat wisten ze op de Flamenco Biënnale al langer. Rosario La Tremendita is voor de derde keer op het festival en geldt als een van die vernieuwers. Ze groeide op in de flamencowijk van Sevilla, Triana, in een gezin van zangers. Ze leerde de klassieke stijl van haar overgrootmoeder. Maar nu ontpopt ze zich als een singer-songwriter die flamenco met jazz en alternatieve pop mengt.

Toch duurt het in het Bimhuis lang voordat de kracht daarvan duidelijk wordt. Haar zangtechniek en de diepte van haar stem staan buiten kijf, maar ze staan ook een beetje buiten de muziek. De veel rijkere jazzorkestratie van haar album Delirium Tremens 2.0 ontbreekt op het podium. Dus wordt het trio van drum, bas en gitaar aangevuld met statische samples, soms bediend door de drummer die het er eigenlijk niet echt bij kan hebben. Er ontstaan licht psychedelische soundscapes met indierock en jazzdrums. Steeds wanneer de muziek instrumentaal is, klinkt het solide, met name door gitarist Juanfe Pérez, en uiteraard zijn ook La Tremendita’s uithalen precies zoals ze moeten zijn. Maar samensmelten doet het niet.

Toch is haar bijnaam niet voor niets De Krijger, uiteindelijk zet Rosario La Tremendita de avond naar haar hand. Wanneer de al te ambitieuze jazzpretenties zijn afgeschud en de band dichter naar het pop- en rockidioom schuift, ontstaan er echte liedjes, in plaats van oefeningen.