Asjemenou! Wat zijn die reclames slecht

Zap Bij de hedendaagse televisiereclames zou de oude Loeki nog niet dood gevonden willen worden.

Loeki de Leeuw maakte een eenmalige comeback op de tv.
Loeki de Leeuw maakte een eenmalige comeback op de tv. Ster

Van de nieuwe Fabeltjeskrant-reeks had ik al een tijdje niets gehoord, maar gelukkig was er woensdag een andere jeugdsentimentele comeback aangekondigd: die van de vijftien jaar geleden wegbezuinigde Loeki de Leeuw, de mascotte die de reclamekijker mild stemde met minisketches die afwisselend aan The Muppets en Tom & Jerry deden denken. Er was een campagne van twee radiomakers voor zijn terugkeer geweest en – asjemenou! – daar was hij weer! Eenmalig, meldde de Ster – maar toch.

Op zijn 47ste bleek het aimabele roofdier een nieuwe loopbaan gevonden te hebben: als dj. Als een pluchen Armin van Buuren bracht hij een zaal in extase, al leken zijn poten wat groot voor de schuifjes van het mengpaneel. Loeki struikelde en de stroom viel uit, maar na een oprecht „Asjemenou” bliezen de beats weer verder.

Een hoogtepunt in het oeuvre was het niet, maar de hand van een Loekifan is gauw gevuld. Er volgde wel een dompertje: het clipje over dj Loeki was niet speciaal gemaakt, maar bleek al twee jaar op YouTube te staan. Op zich betekenisvol: dat Loeki juist dáár doorleefde, terwijl juist de het online adverteren het de televisiereclame zo moeilijk maakt.

Alleen maar reclame kijken

Nu ik toch naar de Ster zat te kijken (een allerschattigst kleutertje bood mij een verblijf bij Farm Camps aan, boven in beeld stond ‘Hooi Hooi’) bedacht ik een project: een avond niet bij reclames wegzappen, maar er juist naar op zoek gaan.

Ik besloot alle blokken helemaal uit te kijken, gewone programma’s te negeren en door te zappen tot ik nieuwe reclame had gevonden. Want, dacht ik, er zal toch altijd wel op één van de eerste 25 zenders van mijn toestel reclame te zien zijn? Dat klopte. Afgezien van een dipje om iets over acht, bleek ik al mijn tijd met reclamekijken te kunnen vullen.

Het was natuurlijk een heel slecht idee.

Na 80 minuten hadden de commercials mij murw gebeukt en had ik niet langer de kracht om van kanaal te veranderen toen er een nieuw brokje Steenrijk, straatarm begon. Ik had 148 spotjes gezien – en een diepe weerzin ontwikkeld tegen het automerk Landrover, dat mij op zeven verschillende zenders had laten kijken naar een filmpje over een kluitje waakhonden dat blaft tegen een auto op een oprijlaan.

De lange versie van de Landrover-commercial:

Eén conclusie durf ik te trekken na mijn dwaaltocht op een woensdagse prime-time. Vroeger was niet alles beter, maar bij de hedendaagse televisiereclames zou de oude Loeki nog niet dood gevonden willen worden. Bijna alles is goedkoop en liefdeloos gemaakt, humor is vrijwel uitgebannen (behalve bij opticiens, maar opticienhumor is, nu ja, opticienhumor) en er zijn mensen die denken dat half Nederland zeer dringend op zoek is naar een nieuwe boxspring-matras.

Lees ook: Een hond in je reclame werkt altijd

Save the Children

Af en toe krijgen dierenbeschermers en Save the Children veel tijd toebedeeld, maar de beelden van zwerfjongeren van die laatste combineerden wat moeizaam met de slogan ‘Find Work at Young Capital’ die erop volgde. Mensen in tv-reclames waren woensdag blank; de uitzonderingen zitten vooral in internationaal geproduceerde spotjes.

Het zal het seizoen zijn, maar de auto-industrie (tien spotjes van verschillende merken) en de toerismebranche (negen spotjes) lijken de tv-reclame overeind te houden. Eten is van ondergeschikt belang – afgezien van een verdwaalde pizza of zak chips. Veel vaker worden ons vitaminepreparaten en middelen tegen plasproblemen aangeboden.

Wat weer benadrukt wat we eigenlijk al weten: dit medium is niet voor jonge mensen. Geef ons, oudere reclamekijkers, dus als troost de oude Loekifilmpjes terug.

    • Arjen Fortuin