Een moeder moeten missen

Fotograaf Ilvy Njiokiktjien vroeg mannen een brief te schrijven aan hun overleden vrouw en portretteerde hun gezinnen. „Wat me het meest opviel”, vertelt ze, „is dat deze mannen zichzelf opnieuw uit moesten vinden. Ze moesten tegelijkertijd vader en moeder zijn. Hoe doe je dat?”
Niek de Bruijn bleef na het overlijden van zijn vrouw Diana twee jaar geleden achter met hun twee dochters Tess (16) en Bregje (13). In zijn brief aan Diana schrijft hij hoe hij soms worstelt met zijn nieuwe rol: „We zijn een aantal keer met z’n drieën op vakantie geweest, dat was niet altijd even makkelijk. Vooral omdat ik voelde dat ik geen moment rust had.” Hij schrijft haar ook hoe blij hij is dat ze geen traditionele man-vrouwverdeling hadden: „De meiden wisten niet beter dan dat ik elke avond voor hen kookte.”

“De meiden laat ik behoorlijk vrij. Waarschijnlijk meer dan jij goed zou vinden. […] Ik ben erg benieuwd hoe jij als moeder zou zijn in deze fase van hun leven, nu ze in de puberteit zitten.”



Wouter de Kleijn, vader van Lucas (15), Max (13) en Catho (8) verloor vorig jaar zijn vrouw Claar. „Lieve, lieve Claar. Het gaat heel goed met ons! Maak je vooral geen zorgen. Lucas is niet over naar de volgende klas, Catho heeft haar sleutelbeen gebroken en Max breekt telkens als hij het woord ‘kanker’ hoort, er wordt (te)veel gegamed, we vliegen elkaar regelmatig in de haren en we eten ongezond. En toch gaat het heel goed met ons!”

“Het is sowieso lastig voor Catho, een huis met alleen maar mannen. Ze kan inmiddels vloeken als een bootwerker en bijt stevig van zich af. […] En ik heb ‘bril omhoog’ en ‘geen scheten laten waar anderen bij zijn’ voor haar aan de huisregels op het bord toegevoegd.”



Mirjam, de vrouw van Werner Rampaart, overleed zes jaar geleden aan de gevolgen van MS. Hij woont nu met hun dochter Maud (16), die ze als baby uit China adopteerden, in Oud Gastel (Noord-Brabant). „Zoals je wel zult begrijpen heb ik jouw opvoedtaken er ook bij gekregen. Dat is soms lastig, soms grappig. (…) En in huis ben ik aan het veranderen met meubels e.d. Ik weet dat je het niet erg vindt.”

“Petra wist mij te vertellen dat jij hoopte dat ik een vriendin zou krijgen omdat ik dat verdiende. Dat vond ik zo mooi om te horen, heb daar ook aardig om moeten huilen. Das was echt iets van jou. Denkend aan Maud en mij.”



Almar van Bruggen woont na het overlijden van zijn vrouw Nienke, twee jaar geleden, samen met zijn zoons Abel (11) en Sees (8). „Ze komen met vragen en gevoelens dat ik me soms afvraag: wat zou Nienke nu gedaan hebben, hoe zou zij hiermee omgegaan zijn? Ja, dat zijn momenten dat ik je zo intens mis.”

“Het blijft een gemis, die liefde van een mama in huis, het valt niet mee om jouw rol over te nemen, om de gevoelens van de jongens altijd te kunnen lezen en begrijpen.”