Stones

is visser en doet verslag vanaf de waterkant. Deel 14: vis met muzieksmaak.

Vissen houden van de Rolling Stones. Nee, wacht: baarzen houden van de Stones. Sinds ik gestopt ben met hengelen in sloten en rivieren, en met deze kou geen kantvisser te bekennen is voor ’n babbel, en ik geen zin heb in de vriesdood op strand of pier, heb ik alle tijd voor muziek en verstrooiing aan de waterkant. Ik kreeg heimwee naar mijn ouwe, geheime visstekkie; een verlaten scheepswerf aan de Maas, door doornen, braamstruiken en wilde bloemen overwoekerd terrein. Geen sterveling komt er. ‘Verboden voor onbevoegden’, maar als visser heb ik daar geen boodschap aan. Er vliegen ijsvogels, er zijn huppelende hazen, broedende kerkuilen; een klein paradijsje. Ideale dumpplek voor seriemoordenaars, maar dat terzijde. Snoeken, rietvoorns, baarzen, zwartbekgrondels, reuzekarpers, van alles hees ik er omhoog.

Dit weekend kroop ik door ’t verscholen hekgat, tuurde vanaf een roestige boot over het stille water en kreeg trek in muziek. Ik zette ‘You can’t catch me’ van de Stones op en meteen schoot iets flitsend door het water, en dáár, pal voor m’n neus, net onder het oppervlak, verscheen een monsterbaars! Hij staarde me roerloos aan, grote bolle ogen. Toen vervoegde zich er nog een bij, en nog een. In een keurig triootje staarden ze me aan, de koppen scheef, de staarten omhoog gekruld, net Chinees waterballet! Ik stond perplex.

Omdat het ’n cover is zette ik het origineel op van Chuck Berry. Maar onmiddellijk na de eerste gitaarslagen verdwenen de vissen achter mekaar in de diepte. Gauw ging ik verder, en draaide ‘Sympathy for the devil’ – en ja hoor, woest gespetter, en dáár dook een complete school omhoog, mij allemaal met scheve koppen aanstarend, staart in de lucht, wiegend als gehypnotiseerd. Mon dieu! Ik werd er bang van. Maar ik dacht: als een slang zich met muziek laat bezweren, waarom dan niet een vis?

Koortsachtig ging ik door en draaide ‘Come together’ van de Beatles, maar na nog geen tien seconden dropen ze af. Godsamme, ze hebben nog smaak ook! Ik probeerde nog Led Zeppelin, Pink Floyd, U2, Queen, Madonna, zelfs Julio Iglesias, maar nee, het water gaf geen sjoege. Foetsie waren ze.

Toen maar weer ‘Gimme shelter’, en wat denkt u? Opnieuw wervelend gekolk en hupsakee! Tientallen scheefstaande kopjes, wentelend op hun buik, de borstvinnen uitspreidend, en sierlijk zwaaiend met de staart. ‘Satisfaction’, ‘Miss You’, ‘Start me Up’ – tjonge, wat een gezwier, wat een feest, alsof de hele rivier was uitgelopen!

Na een uur was ik uitgeteld. Ik zweette en stuiterde van opwinding, en rende naar de auto voor mijn aantekeningen, en alsmaar dacht ik: misschien was het toeval, een bizarre voorzienigheid, misschien een spontane hallucinatie, maar iets, iets zegt me dat vandaag de ichtyologie een stap voorwaarts heeft gezet.

    • Mohammed Benzakour