Liefdevol tweede thuis op de lange weg naar de voetbaltop

Gastgezin PSV Jeugdspelers van PSV die ver van Eindhoven wonen, worden al jaren ondergebracht in speciale gastgezinnen. Vaders en moeders krijgen tijdelijk een zoon, een talentvolle speler op weg naar het profvoetbal.

Gastouder Eveline van den Heuvel tussen ‘haar’ jongens: „Wat wij doen is iemand een plek geven.”
Gastouder Eveline van den Heuvel tussen ‘haar’ jongens: „Wat wij doen is iemand een plek geven.” Foto Merlin Daleman

De telefoon van Eveline van den Heuvel gaat. Ze excuseert zich, deze moet ze echt even opnemen. „Hallo, Heritier”, zegt ze. Een stilte, ze speelt met haar kopje thee. „Ben je al klaar met trainen? Wat zeg je? Een handdoek? Ben je hem vergeten? Oké, ik neem hem mee.”

Eveline van den Heuvel en Marco Bos hebben twee dochters. Yara en Bo, een zestienjarige tweeling. Maar in hun keurige hoekhuis in Eindhoven komt het bijna nooit voor dat er bij het avondeten slechts vier mensen aan tafel zitten. Zo’n drie dagen per week schuift de Belgische Cel Teunen aan, een 15-jarige middenvelder van PSV uit het Belgische Nijlen. De helft van de week is ook Heritier Deyonge er, een 16-jarige verdediger uit het Belgische Mol, met Congolese roots. Ze wonen allebei te ver weg van PSV om dagelijks vanuit huis naar de trainingen en wedstrijden te gaan.

De familie Bos-Van den Heuvel is sinds drie jaar een officieel gastgezin van PSV. De Eindhovense voetbalclub werkt samen met 28 gezinnen, waar jonge talentvolle voetballers van buiten de regio begeleid kunnen worden richting professionele topsport. In het verleden bivakkeerden onder meer Klaas-Jan Huntelaar en Memphis Depay bij families vlakbij trainingscomplex De Herdgang. De gastgezinnen volgden in 1992 het PSV-internaat op. Sinds zes jaar zijn de gastgezinnen officieel onderdeel van de jeugdopleiding. Aan het begin van het seizoen deed PSV een oproep, omdat de club meer gastgezinnen zoekt.

Bij Eveline en Marco Bos begon het in 2015 met een kaartje in de bus. Een oproep voor nieuwe gastgezinnen. ‘Bent u PSV-minded’, stond erop. Marco slaat geen thuiswedstrijd over. En Eveline wilde eigenlijk altijd al een groot gezin. Ze doen het. Enkele maanden later logeert keeper Kevin Gadellaa uit Vleuten een aantal keer per week bij het gezin. Hij keept inmiddels bij Vitesse. Daarna kwam Heritier Deyon ge als veertienjarige in hun huis, omdat zijn moeder toen in Congo woonde. En sinds dit seizoen is Cel Teunen er dus ook. Marco en Eveline Bos krijgen er van PSV een kleine onkostenvergoeding voor. Maar, zo zeggen ze, met twee bij PSV voetballende tieners „is dat bedrag zo weer opgegeten. Letterlijk.”

Koolhydraatarme kapsalon

Het is vrijdagmiddag. Heritier en Cel zijn aan het trainen, Marco is aan het werk, dochter Yara is thuis, terwijl Eveline ’s middags het avondeten al klaarmaakt. Pasta tonijn en een „koolhydraatarme kapsalon”: pastinaakfrietjes met kip en sla. Dan snel de auto in, om de jongens op te halen, de handdoek voor Heritier in een plastic zak. Onderweg praat Eveline bij met haar dochter. „Yara, heb je zin om te werken? Heb je nog genoeg geld op je buskaart?”

Op De Herdgang lopen overal jeugdspelers van PSV, verschillende leeftijden, hetzelfde trainingspak. Cel is als eerste klaar met douchen, een rustige jongen. Heritier komt iets later, hij is wat extraverter. In de auto terug regelt hij met de telefoon van Eveline de muziek, zo hard mogelijk. ‘Zeventig procent van de mensen die je kent, weet wie ik ben’, klinkt het door de speakers. Eveline is ondertussen met haar hoofd bij het eten. „Yara, kun je Marco vragen of hij het water op wil zetten?” Yara pakt haar telefoon. „Pap, kun je de pan op het vuur zetten?” Eveline, hard: „Er moet eerst nog water in de pan!”

Cel Teunen en Heritier Devonge, met wasmand, op De Herdgang.

Foto Merlin Daleman

Als Eveline van den Heuvel over de twee PSV-jongens praat, twinkelen haar ogen. Ze zorgen voor gezelligheid in haar huis, dat er altijd wat gebeurt. Ze blijft het bijzonder vinden hoeveel de jongens er voor over hebben om te slagen als profvoetballer. Elke dag aangepaste voeding, meerdere dagen in de week overnachten bij vreemde mensen, ver weg van hun ouders en hun vrienden. „Wat wij doen is iemand een plek geven, een huis. We zorgen voor het eten, voor gezelligheid en dat ze kunnen slapen.” Ze geniet ervan als Heritier languit op de bank gaat liggen, en de muziek hard aanzet. Of als ze met zijn allen een fanatiek potje kaarten. „Als ze zich hier thuisvoelen, dan heb ik het goed gedaan.”

Tweede moeder

Eveline van den Heuvel heeft niet de illusie dat ze een ouder kan vervangen, maar toch, vooral de band met Heritier is hecht. Ze ziet bijna al zijn wedstrijden, terwijl ze eigenlijk niet van voetbal hield. Soms zitten ze ’s avonds uren met elkaar te praten. Over het leven, de toekomst of over niks. Eveline noemt het „de pareltjes” uit het leven van een gastouder. Ze heeft goed contact met Heritiers moeder, een advocate die een tijdje in Congo woonde, maar nu weer in België. „Die noemde me laatst zijn tweede moeder. Ja, dat vind ik dan wel mooi om te horen.”

Een tijdje terug hoorde Heritier dat hij voor het eerst bij de selectie van PSV onder 19 zat. Dat is nog maar twee stapjes onder het eerste elftal. Heritier vertelde het meteen aan Eveline, vertelt ze. „Toen vlogen we elkaar wel even in de armen. Je ziet hem zo blij zijn. Dan voelt het toch een beetje alsof we het samen hebben gedaan.”

Volgens de jonge jeugdspeler is dat ook zo. „Ik kom in dat team, maar ik voel me ook een team met Eveline. Ze wast, ze kookt, ze luistert. Maar vooral: je voelt dat ze het meent. En daarom voel ik me zo thuis bij Marco en Eveline. Het is gemeend.”

Als de auto met de jeugdspelers de oprit op rijdt, heeft Marco het water al opgezet. Yara dekt de tafel, de muziek gaat hard aan. Cel en Heritier liggen op de bank, verdiept in hun mobiele telefoon. Dan staat Heritier ineens in de keuken. „Eveline, gaan wij weer zelfgemaakte mayo maken?” Dat doen ze. Als dat klaar is, zit iedereen aan tafel. Cel Teunen vertelt over zijn Belgische vrienden, die hij alleen maar tijdens vakanties ziet. „Mijn leven is vooral voetballen, eten, slapen, eten en dan weer voetballen. Maar dat is niet moeilijk. Want ik weet wat ik wil: profvoetballer worden.” En net als Heritier twijfelt hij er geen moment aan: dat gaat lukken.

Spelletjes spelen

Als het eten bijna op is, wordt het plan voor de avond gemaakt. Er zijn twee opties: of de jongens kijken een beetje Netflix, of er wordt een spelletje gespeeld. Kaartspelletjes, schaken, Monopoly. Al snel vertellen Yara en Cel dat Heritier niet goed is in verliezen, zelfs met een bordspelletje op vrijdagavond. Dat-ie dan wegloopt, of vals gaat spelen. Heritier lacht breeduit als iedereen aan tafel met voorbeelden komt. „Je moet ze niet geloven hoor, deze twee.”

Hoe later het wordt op vrijdagavond, hoe meer het schema van de zaterdag in zicht komt. Sparta en Vitesse komen op bezoek. Eveline zal Heritier en Cel naar De Herdgang brengen, en kan allebei de wedstrijden ook nog zien. Ze groeien snel, de PSV-jongens, en er komt een dag dat ze haar deur uit zullen gaan.

De periode in het hoekhuis in Eindhoven is maar een klein gedeelte van hun leven, weet Eveline, de trein naar de volgende fase staat alweer klaar. „Dat is niet erg, maar soms een beetje jammer. Alles gaat veranderen. Mijn dochters zijn zestien, die jongens nog zo jong. Je bent nu het verleden van je kinderen aan het maken, en dat van jezelf. Dat je later denkt: och, die jongens toen, samen met die meiden, wat was dat eigenlijk mooi.”