Recensie

Recensie

Handicap of niet: flamenco is plezier

Foto Florentino Yamuza

Er wordt druk gezwaaid en gegroet in Theater De Purmaryn. Iedereen lijkt elkaar te kennen. De uitverkochte zaal komt voor de voorstelling van José Galan, die binnen de flamencowereld als enige ‘inclusief’ werkt, dat wil zeggen met mensen met een beperking, of die nu visueel, auditief of cognitief is. Voor de voorstelling die Galan op de Flamenco Biënnale presenteert, ontwikkelde hij tijdens een week van intensieve workshops een choreografie voor jonge dansers met een beperking, veelal Down-syndroom (ds), van Dansgroep Flexibel uit Purmerend. Samen met studenten van de docentenopleiding van de dansacademie van Lucia Marthas repeteerden zij de afgelopen maanden de passen. Dit weekend werd het eindresultaat gepresenteerd.

Als het doek opgaat, klinken de laatste vermaningen van de vele ds-jongeren: „Mobieltjes weg!” Voor een muisstille zaal dansen eerst Galán en danseres Lola López. Hun Sueños reales de cuerpos posibles is een liefdesgeschiedenis met ups en downs, waarbij zij veel vanaf de vloer, soms vanuit haar rolstoel werkt.

Maar eerlijk is eerlijk; het publiek is gekomen voor het deel ná de pauze. Galán en de dansstudenten nemen het toneel stormenderhand in bezit. Wat volgt is niet alleen een overweldigende uitbarsting van dansplezier, maar ook een afwisselende choreografie, waarbij de dansdocenten-in-spe welkome oriëntatiepunten vormen voor sommige dansers. Anderen zijn zelfbewuste bewegers, die met armen en handen sierlijke arabesken in de ruimte tekenen.

Groot is de bijval voor Reyes Vargara, lid van Galáns gezelschap. Een charismatische danseres is ze, uitdagend, muzikaal en met Down-syndroom. Na afloop worden alle dansers als sterren onthaald. Galán, López en Vargara zijn het gewend dat de aandacht niet naar hen uitgaat. Lopéz: „Het gaat om het plezier van het dansen. Dat dat voor iedereen is weggelegd.”