Recensie

Recensie Film

Adoptie-gezin met een lach en een traan

Komedie ‘Instant Family’ met Mark Wahlberg en Rose Byrne is een warme en vooral geloofwaardige komedie over adoptie.

Vader en zoon: Gustavo Quiroz en Mark Wahlberg.
Vader en zoon: Gustavo Quiroz en Mark Wahlberg.

Pete en Ellie zijn tevreden met hun kinderloze leven. Omdat hun vrienden wel kinderen hebben of willen, gaat het gesprek toch vaak over koters. In een grappige scène beschuldigt Pete zijn vrouw ervan „die blik in haar ogen te hebben”. Wil ze misschien toch een baby? Omdat beiden zich te oud voelen voor het biologisch ouderschap, besluiten ze tot adoptie.

Instant Family laat het hele adoptietraject zien, van een oriëntatiedag tot het in huis nemen van drie (kwetsbare) Latino-kinderen, onder wie de bokkige tiener Lizzie. Dat de film dit hele complexe traject op genuanceerde wijze toont, komt doordat Instant Family is gebaseerd op de ervaringen met adoptie van regisseur en coscenarist Sean Anders en zijn vrouw.

We zien gezellige familietaferelen, maar ook de toenemende chaos in het voorheen nette huis van Ellie en Pete. Er is daarnaast aandacht voor hechtingsproblematiek: veel adoptiekinderen komen uit erbarmelijke omstandigheden, met verslaafde moeders of mishandelende vaders. Daardoor is het voor hen moeilijk ooit nog anderen volledig te vertrouwen. Dus testen ze hun nieuwe ouders: die moeten niet te snel afhaken maar vooral doorzetten. Op een gegeven moment ontstaat zo toch een vertrouwensband tussen ouder en adoptiekind.

Lees ook een portret van hoofdrolspeler Mark Wahlberg: een heel gewone Amerikaanse held

Instant Family laat dit allemaal zien met een lach en een traan, waarbij de lach de film soms in de weg zit. Alsof de makers de effectiviteit van hun eigen verhaal niet helemaal vertrouwen en het daarom dichtsmeren met soms wat al te flauwe grappen. Onder al die kwinkslagen zit een bij vlagen emotionerend verhaal begraven over de voors en tegens van adoptie.

Mark Wahlberg en Rose Byrne kunnen op zich goed overweg met de humoristische kanten van het verhaal. De scène waarin Wahlberg via de SF-film Avatar het ‘witte redder’-complex ter sprake brengt, is erg geestig en bovendien to the point: Pete en Ellie adopteren immers Latino-kinderen.