Recensie

Fucked Up trapt je keihard wakker met gewiekste composities

Punkrock De Canadese hardcoreband Fucked Up maakt schijnbaar snoeiharde ragpunk. Maar onder de ruwe bolster gaan intelligente en ingenieuze composities schuil.

Archieffoto Fucked Up.
Archieffoto Fucked Up. Foto Fucked Up

De Canadese hardcoreband Fucked Up is in alles een buitenbeentje. Kijk alleen al hoe de muzikanten eruit zien. De zes eigenzinnige nerds lijken eerder op shoegazers dan op punkrockers, en hebben zichzelf potsierlijke artiestennamen aangemeten als ‘10.000 Marbles’, ‘Mustard Gas’ en ‘Concentration Camp’.

Helemaal vooraan staat zwaargewicht en brulboei Damian Abraham (aka ‘Pink Eyes’). Hij heeft een strot als een betonmolen en oogt als een kruising tussen een NBA-speler en een gevaarlijke biker. Maar tegelijkertijd staat hij te huppelen als een blij hertje en ontpopt hij zich tot een sympathieke flapuit die zelfs aan het allergrootste zich-in-Amsterdam-suf-blowende-buitenlandse-muzikant-cliché nog een originele draai weet te geven. „Vroeger kwam ik hier als negentienjarige (geheelonthoudende, red.) straight edge kid”, bekent hij in de bovenzaal van de Melkweg. „Maar vandaag heb ik wiet gekocht en dat werkt véél beter dan mijn antidepressiva. Voor het eerst in weken voel ik me relaxed!” Wijzend naar zijn bandleden: „Ik ben namelijk een fucking psychopaat: zij kunnen dat beamen.”

Abrahams openhartigheid maakt de show extra intens. Fucked Up weet het simpele punkrockmantra (1-2-3-4-BEUKEN!) te overstijgen. Onder de ruwe bolster van schijnbaar knalharde ragpunk gaan gewiekste composities schuil die intelligenter, ingenieuzer én pretentieuzer zijn dan de gemiddelde hardcore-hymnes. Vandaar de drie (!) gitaristen, conceptplaten en punkrockopera’s. En vandaar dat Abrahams woede-uitbarstingen zomaar kunnen uitwaaieren in gevoelige indierock met prachtige engelenzang van bassiste Sandy Miranda.

Er is maar één probleem: de laatste plaat. Het in oktober verschenen vijfde album Dose Your Dreams is een misbaksel dat eindeloos lang duurt, vol staat met gedateerde uitstapjes naar dance, en wordt geplaagd door anti-charismatische drummers en gitaristen die ook opeens zangpartijen opeisen. Live blijft er van hun stemmen bar weinig over.

Abrahams overtuigt gelukkig wel. Hij hijst zijn afgezakte XXL-basketbalshort nog maar eens omhoog, neemt een slok water en doet alsof hij een fontein is. Als hij in ‘Queen of Hearts’ het water weer uit zijn baard brult, hoor je wat Fucked Up zo goed maakt: bijtende songs die je keihard wakker trappen, maar tegelijkertijd pakkend zijn als een kinderliedje.

    • Frank Provoost