Recensie

Cubaanse Carmen vol bronstige charme

Bizets vermaarde opera Carmen is een bezienswaardige musical geworden. Met muziek en dans uit Cuba.

Scène uit Carmen la Cubana
Scène uit Carmen la Cubana Johan Persson

Carmen, de fatale vrouw uit de fameuze opera van Georges Bizet, was Spaanse – en ze hield het tenslotte met een toreador. Maar ze had ook uit Cuba kunnen komen en een gepassioneerde verhouding met een bokser kunnen hebben.

Dat blijkt uit de musical Carmen la Cubana die al sinds ruim twee jaar door Europa toert en nu in Amsterdam is neergestreken. Met een grootscheeps gezelschap van Cubaanse acteurs, zangers en dansers, die in volle vaart het gecompliceerde liefdesleven van deze nieuwe Carmen ten tonele voeren. Hun Spaanse zang- en spreekteksten worden overigens in het Nederlands vertaald op beeldschermen aan weerszijden van het toneel.

En dan is er nog een veertien-koppige big band, die de echo’s van Bizet veel kracht bijzet met energieke percussie, moddervette bassen, spetterende trompetten – ritmisch spektakel in het zinderende idioom van salsa, cha cha cha, rumba en mambo.

Niet voor niets wordt in het programmaboek vermeld dat de muzikaal leider, de Amerikaanse arrangeur Alex Lacamoire, kan bogen op een Cubaanse afkomst.

De geestelijk vader van deze musicalversie is de Engelse regisseur Christopher Renshaw, die de handeling niet alleen in geografisch opzicht heeft aangepast. Hij verplaatste de negentiende-eeuwse Carmen naar het eind van de jaren vijftig, toen de rebellen van Fidel Castro op weg naar Havana waren om de dictator Batista te verjagen. Waarom er destijds in Cuba een revolutie gaande was, blijft hier in het vage. En wie van de personages welk kamp zou hebben gekozen, eveneens. Maar veel doet dat er in Carmen la Cubana niet toe – en het gaf Renshaw in elk geval de kans de Cubaanse couleur locale herkenbaar te maken voor een niet-Cubaans publiek.

De grootste blikvanger is natuurlijk de ravissante Luna Nanzanares Nardo in de rol van Carmen. In eigen land is ze een bekende zangeres en in deze show speelt ze met verve de voortdurend in rood gehulde hartenbreekster. Boven alles valt ze echter op door haar diepe, bronstige geluid waarmee ze alleszins recht doet aan een van de tekstregels op de schermen: „Ik zing om te verleiden.”

    • Henk van Gelder