Opinie

    • Hugo Camps

Reiniging

Het lijkt alsof Nederland een andere juridische ruimte heeft betreden met het ontslag van trainers en spelers. De koninklijke weg waarlangs Giovanni van Bronckhorst zijn contract bij Feyenoord heeft opgezegd, is na vier jaar een verademing in de voetbaljungle. De grote Thierry Henry werd door AS Monaco met slaande deuren op de keien gezet. De Franse international kreeg in Nice Matin de volle lading. Zijn vakbekwaamheid liep flinke deuken op. Henry was op het laatste WK nog assistent bondscoach bij de Rode Duivels. Een autoriteitje dus. Al even hoekig was de scheiding van José Mourinho en Manchester United. De vuile was werd met moeite binnengehouden. Straks komt het alsnog tot een modderpartij.

José kan het niet laten. Gio van Bronckhorst heeft in die vier jaar Feyenoord ook gewankeld. Nog tijdens dit kalenderjaar circuleerden geruchten over een mogelijk ontslag dan wel dat Gio de eer aan zichzelf zou houden. Van Bronckhorst dient gewoon zijn contract tot de laatste dag uit. Er zal bij het afscheid een borreltje worden gedronken. Een gentleman gaat heen.

Het is een cultuuromslag bij misschien wel de lastigste club van de eredivisie. De macht van het legioen kan mensen breken en jongleert van oudsher met veto’s – er is altijd wel een persona non grata te vinden die de Kuip niet meer langs de hoofdingang mag betreden. Rotterdam is een stad van de kleine rancune, weten we uit het tijdperk van Pim Fortuyn. Hijzelf was de aartsvader van alle rancune.

Als prijzenpakker heeft Giovanni bij Feyenoord het maximum bereikt. Helaas zonder champagnevoetbal. Wat Ajax aan kunstjes laat zien in de Johan Cruijff Arena wordt de bezoekers van de Kuip onthouden. De Rotterdammers moeten met grote vreze de kraker van het komend weekend tegemoet zien. Frenkie, Tadic en Neres swingen over alle obstakels heen. In ongrijpbaarheid is Ajax een generatie vooruit. Dan blijft er voor een kraker weinig te dromen in de Kuip.

Achter het stalen masker van Gio van Bronckhorst ging best veel rumoer en bijtende vertwijfeling schuil. Het voetbal was te rudimentair, niet oogstrelend genoeg. Vooral dit jaar werd wisselvallig gepresteerd en viel Feyenoord terug op de heroïek van Robin van Persie. Dat mag Gio worden aangerekend, maar hem niet alleen. De directie van Feyenoord heeft voor alles geld, behalve voor de aankoop van grote, sierlijke spelers. Afgezet tegen Ajax is het deficit aan talent van Feyenoord tenhemelschreiend. Dat de club nog derde staat, is een klein wonder. Of moeten we deze luxe gaan zoeken in het wijze hoofd van coach Van Bronckhorst? Hijzelf is te bescheiden om het te suggereren, ook al is hij de beste Feyenoord-trainer van de laatste 40 jaar.

De grootste verdienste van de Feyenoordcoach is dat hij het Nederlandse topvoetbal heeft genormaliseerd. Zelfs goudhaantje Van Persie speelt met de ziel van een amateur. Geen nukkige spits, type Pellè, die zich onsterfelijk belachelijk maakt met grootspraak en vermeende privileges. Zelfs de botte humor van Rinus Israël blijft achterwege. Feyenoord is een normale club van normale mensen geworden. Allicht leg je het dan af tegen de saletjonkers van Ajax. Je kan veel zeggen van Gio, maar niet dat hij de Kuip heeft laten leeglopen. Een middagje Kuip is nog altijd een rituele reiniging. Je komt gewassen uit het enthousiaste ploeteren van elf alter ego’s. De dag is nieuw.

Hugo Camps is journalist, columnist en schrijver.

    • Hugo Camps