Oogappels, Galjaard en de drama’s voor de familiekijker

Zap Is ‘Oogappels’ de Luizenmoeder voor de puberouder? Ons staat een harde strijd om de familiekijker te wachten – als die kijker nog bestaat. Ook tussen Talpa en RTL.

Bracha van Doesburg in Oogappels
Bracha van Doesburg in Oogappels

Vorige week liet ik mij ontvallen dat hier in huis het concept ‘familiezender’ dood is omdat pubers andere dingen aan hun hoofd hebben. Nu leek het mij gezellig om Oogappels, de nieuwe BNNVARA-dramaserie over ouders en tienerkinderenen famille te bekijken. Helaas. Donderdag om half zeven had het laatste gezinslid het pand verlaten. Werk, oppassen, voorlichtingsdag op school – alles bleek belangrijker te zijn dan een avondje familie-tv.

Toen na het Achtuurjournaal Oogappels begon, zag ik een blonde vrouw in geagiteerde stemming quinoasalade in een bakje doen, een denkbeeldige kijker wijzend op de functionaliteit van dat bakje. Daarna werd de opname van haar food-vlog ruw verstoord door het luidruchtige binnentreden van een puber die een broek zocht.

Oogappels springt extra in het oog door het succes van De Luizenmoeder, de helse lachspiegel van het lagereschoolbestaan die vorig jaar records brak. Zou deze reeks hetzelfde gaan betekenen voor het puberouderleven? Het grote verschil is dat Oogappels een dramaserie is en geen comedy. En er is een verschil in avontuurlijkheid. De cast (met Ramsey Nasr en Eva van der Gucht) is sterk en in de eerste aflevering worden degelijke verhaallijnen uitgezet, maar iets onvoorspelbaars ben ik nog niet tegengekomen.

Wel een hele reeks herkenbare situaties uit de wereld van de witte wijn sippende elite – niet de Amsterdamse, daarvoor zijn de huizen in Oogappels te groot. In de eerste aflevering werden aan tafel de mobieltjes apart gelegd in een bakje. We zagen gameverslaving, ongezonde omgang met eten, grafiekjes op school, huisregels, softdrugs, stiefouderproblematiek, sociale uitsluiting, onvoorzichtig jongensgedrag – alleen overspel ontbrak vooralsnog.

De moeders (hardwerkend) staan steeds stijf van de stress, op één na die, zo lijkt het, een kind heeft verloren. De vaders (meestal minder hardwerkend) hobbelen er sukkelig achteraan. In documentaire stijl komen de ouders van de personages in beeld, die vertellen hoeveel meer ontspannen én achtelozer het er vroeger in de opvoeding aan toeging.

Oogappels is checklistdrama. Alle voor de hand liggende elementen die uit het leven gegrepen kúnnen worden, móéten uit dat leven worden gegrepen. Het leverde een eerste aflevering op die je doet snakken naar iemand die iets echt geks doet. Zelf heb ik mijn hoop gevestigd op de merkwaardige puber Chris die in een van de gezinnen is opgedoken. Misschien legt hij het aan met zijn steile stiefmoeder – al vrees ik dat hij gewoon voor een van zijn stiefzusjes zal vallen.

Wegkopen van sterren

Laat op de avond moest ik weer aan familie-tv denken, toen Erland Galjaard te gast was bij Jinek. De naar Talpa overgestapte oud-directeur van RTL zat er om uit te leggen hoe hij als ‘strategisch adviseur’ gaat helpen om van SBS6 een succesvolle familiezender te maken.

Gunt de Nederlandse kijker het gulzige Talpa dat succes wel na het ‘wegkopen’ van sterren, wilde Jinek weten. Galjaard beschreef daarop zijn baas John de Mol als een ‘echte Nederlandse ondernemer’ die het opneemt tegen internationale giganten als Netflix en Amazon – een opzichtige poging om te verhullen met hoeveel middelen Talpa de binnenlandse concurrentiestrijd aangaat. Kennelijk is de imagokwestie ook intern bij Talpa een punt van zorg.

Zeer fel was Galjaard in de verdediging van zijn eigen RTL-verdiensten, zoals hij hard was in zijn kritiek op het nieuwe SBS-programma 6 Inside. Ons staat een harde strijd om de familiekijker te wachten – als die kijker nog bestaat.

Reageren

Reageren op dit artikel kan alleen met een abonnement. Heeft u al een abonnement, log dan hieronder in.

    • Arjen Fortuin