Recensie

Heerlijk muzikaal onderonsje van Janine Jansen en vrienden

Klassiek Janine Jansen speelde met haar muziekvrienden prachtige kamermuziek van Mozart. Het concert was de aftrap van het jubileumfeest van TivoliVredenburg.

Jansen gaf met vier muzikale vrienden een kamermuziekconcert om het jubileum van de Grote Zaal van TivoliVredenburg te vieren.
Jansen gaf met vier muzikale vrienden een kamermuziekconcert om het jubileum van de Grote Zaal van TivoliVredenburg te vieren. Foto Juri Hiensch

TivoliVredenburg viert dit jaar een dubbel jubileum. Vijf jaar geleden gingen de twee Utrechtse podia samen in het nieuwe muziekpaleis, dat werd opgetrokken rond de Grote Zaal van het oude Vredenburg: pop en klassiek onder één dak. De Grote Zaal bestaat deze week bovendien veertig jaar. Reden genoeg voor een lang feestweekend, dat woensdag werd afgetrapt door de Utrechtse wereldster Janine Jansen.

Jansen gaf met vier muzikale vrienden een kamermuziekconcert. Jarenlang leidde ze het Internationaal Kamermuziekfestival Utrecht, waar zulke heerlijke onderonsjes schering en inslag waren, maar sinds ze een paar jaar geleden afscheid nam van het festival zijn ze relatief schaars. Dit kalenderjaar verhuist het Kamermuziekfestival van de zomer naar december en neemt Jansen eenmalig de leiding weer op zich – een mededeling die in de Grote Zaal met gejuich werd ontvangen.

Het voorproefje in TivoliVredenburg smaakte in ieder geval naar meer. Op het programma woensdagavond stonden twee geweldige stukken van Mozart die je niet dagelijks hoort. Samen met altist Amihai Grosz en cellist Jens Peter Maintz speelde Jansen het Divertimento, KV 563, Mozarts enige voltooide strijktrio, waarin de stemmen afwisselend het voortouw nemen. Het samenspel tussen de drie was hecht, en vanaf het Adagio werd het echt indrukwekkend: terwijl Jansen zonder vrees tussen haar uiterste registers heen en weer sprong boden Grosz en Maintz een teder-fatalistisch valnet.

Lees ook dit interview met Janine Jansen: ‘Ik hoef alleen nog maar te doen waar ik me goed bij voel’

Na de pauze schoven violist Gregory Ahss en altist Henning Kraggerud aan voor Mozarts Vierde strijkkwintet, KV 516, met twee altviolen. Het rusteloze thema van het openingsdeel, dat voortdurend terugkeert en transformeert op een manier die vooruitwijst naar Beethoven, klonk als een gedachte die door alle vijf gedeeld en aangescherpt werd, zo fijnzinnig was de onderlinge afstemming. In de grandioze overgangen hoorde je de eenheid van intentie het best, bijvoorbeeld zoals het sombere intro van het slotdeel opbloeide tot de vlotte, dansante finale.

    • Joep Stapel