Recensie

Het kloppende hart van James Blake

Het is niet altijd makkelijk om het warmkloppende hart te ontdekken in de muziek van James Blake. De Britse producer/zanger heeft een dunne, naar falsethoogte stijgende stem die zich lijkt weg te draaien van al te diepe emotie. In combinatie met de gepolijste elektronische klanken die hij op esthetische wijze positioneert, wekt dat een koele indruk.

Het contrast tussen Blake en bijvoorbeeld Moses Sumney, een van de gastzangers op zijn nieuwe, vierde album, lijkt groot: Sumney laat zich door zijn grillige uithalen onmiddellijk doorgronden.

Vergeleken bij de opzwepende nummers, maakt Blake op Assume Form de meeste indruk in de langzame tracks. In ‘I’ll Come Too’ en ‘Are You In Love’ zingt Blake zonder autotune en klinkt hij verrassend teder.

Assume Form is een stemmig album, waarin Blake steeds dieper durft te gaan. Dan komt ‘Where’s The Catch?’ met gemene dictie, en in razend tempo gerapt door André 3000, als een dansbare verrassing.

    • Hester Carvalho