Brieven

Brieven NRC Handelsblad 22/1/2019

Onderwijs

Veel diepere problemen

Het artikel Een leven lang getoetst (19/01) beschrijft de doorgeslagen toetscultuur. Daaronder zit echter nog een ander probleem. Leerlingen hebben feedback nodig, vooral – of in elk geval ook – positieve feedback. Daarom gingen vroeger klas en leraar over de lesstof in gesprek. De docent kleurde de stof in (helpt bij het onthouden van de materie) en confronteerde leerlingen met misconcepten. Hij zag in de les wat ze konden en wat nog niet, en maakte dat zichtbaar. En af en toe was er een gestandaardiseerde toets. Tegen vooroordelen, en omdat de leraar ook feedback nodig heeft. Het klassengesprek over de lesstof is geschrapt, met de karikatuur van de docent die over de hoofden van de leerlingen oreert tot gevolg. Het is al zelfwerkzaamheid wat de klok slaat. Maar bij het slordig invullen in je werkboek krijg je geen feedback en worden misconcepten niet ontmaskerd. Een toonaangevende wiskundemethode vergt dat de leerling die zelfstandig kan doorwerken. En dan weet hij nog steeds niet wat de tangens echt is... Voor een beetje feedback is er nu een toetsbatterij. Een magere vervanging van de docent. Scholen zeggen in NRC dat ze meer formatief willen toetsen. Hopelijk beseffen ze dat daarvoor leraar, klas en les nodig zijn.


oud wiskundedocent

Stadsbomen

Je reinste ambtenarij

Er wordt een soort eureka-moment gesuggereerd bij het gebruik van monumentale bomen ten behoeve van de meubelmakerij (In de rij voor een gekapte boom, 17/1). Ik verbaas me hier enigszins over. Het feit dat klaarblijkelijk schitterend hout decennnia lang tot snippers is vermalen door de gemeente Amsterdam getuigt immers van je reinste ambtenarij. Heeft daar nou nooit iemand iets over deze verkwanseling gezegd? Misschien wel, maar dan vast door iemand van bovenaf op de vingers getikt. Geef ambtenaren toch wat meer vrijheid van zelfstandig ondernemen, dat komt dit soort belachelijk simpele stappen in de richting van een circulaire samenleving vast ten goede.

Onderzoek adopties

Waarom die jaren niet?

Minister Sander Dekker (Rechtsbescherming) heeft een onderzoek aangekondigd naar de

praktijk van afstand en adoptie in de jaren 50 tot en met 80 (Onderzoek naar misstanden bij binnenlandse adopties, 18/1). Elke begindatum is arbitrair, wellicht. Maar waarom niet beginnen in het eerste na-oorlogse jaar? Uit eerste hand weet ik dat heel wat ‘bevrijdingskinderen’, nazaten van ‘onze’ Canadese bevrijders, in 1945 en 1946 door hun moeder zijn afgestaan. In het bijzonder in het Katholieke zuiden ging dat naar verluidt nogal eens gepaard met morele druk van zielzorgers en verloskundigen. Veel van mijn lotgenoten en hun moeders hebben daar nog lang last van gehad.

Column Ellen Deckwitz

Zo heet het dus niet

In de column Geuzenorgaan (17/1) van Ellen Deckwitz wordt vagina gezegd terwijl dat vulva moet zijn.

Onze vulva is zichtbaar, de vagina niet. Maar ja, vagina klinkt zo aaibaar, terwijl ‘vulva’ iets onheilspellends heeft. Ik was wel verbaasd dat vrouwen kennelijk de naam van hun onderdeel toch niet zo goed kennen.

Oranje kunst

Zo simpel is het

De hele discussie aangaande Oranjekunst kan mijns inziens afgedaan worden met twee woorden: ‘Noblesse oblige’.

Amerikaanse muur

Nóg een muur?

Trump wil álle raketten naar de VS kunnen onderscheppen (18/1). Dat klinkt wel erg als een ‘wall in space’.

Correcties/aanvullingen

Tweka

Bij het artikel Nieuw leven voor Loets’ onderbroeken (19/1, p. E13) verwijst een fotobijschrift naar een portret van Tweka-oprichter Julius de Heer. Diens voornaam is Jacques.