Opinie

Beloftes over kinderpardon vragen om concrete daden

coalitie spanning

Nog acht weekeinden te gaan tot de verkiezingen voor de Provinciale Staten. Zet de trend van de afgelopen weken door, dan zijn er ook nog acht klaroenstoten van één dan wel meerdere coalitiepartijen te verwachten om het eigen profiel op te poetsen. Vorige week zaterdag was het VVD-fractievoorzitter Klaas Dijkhoff die zich via de Telegraaf opzichtig afzette tegen de „klimaatdrammers” van D66 met wie hij een coalitie vormt. Daarmee was de toon gezet.

Afgelopen zaterdag waren het de asielwoordvoerders in de Tweede Kamer van CDA en D66, Madeleine van Toorenburg en Maarten Groothuizen die in het Algemeen Dagblad in onverholen bewoordingen afstand namen van de gevoelige afspraken over het kinderpardon in het regeerakkoord. Zij willen een versoepeling van de regeling. Vervolgens kwam de kleinste coalitiepartner, de ChristenUnie, die in het politieke geweld even dreigde onder te sneeuwen, maandag met het voorstel om voorlopig maar helemaal geen kinderen uit te zetten. Humanitair haasje-over als het ware.

De constante bezweringsformule nadat allen op hoge toon hebben gesproken, luidt dat iedereen de ander aan de oorspronkelijke gemaakte afspraken houdt. Volgens de wetten der logica moet dat dus wel een keer misgaan. De vraag is alleen wanneer. Vooralsnog geven nog te ontvangen doorrekeningen (klimaatplan) dan wel nadere studies (kinderpardon) coalitiepartners de ruimte het ‘veilig’ met elkaar oneens te zijn.

Maar dit kan niet eindeloos doorgaan. Partijen die zich in het kader van de aanstaande verkiezingen zodanig profileren moeten niet tot na die verkiezingen wachten met het geven van echte duidelijkheid over de gevolgen van hun gewijzigde opstelling.

Dit geldt in het bijzonder voor de kwestie van het kinderpardon die nu voor de zoveelste keer in politiek Den Haag opspeelt. Achter de telkens wisselende kille getallen variërend van 400 tot 700 zitten mensen. Jonge mensen. Mensen die zich vastklampen aan elk sprankje hoop, hoe irreëel die hoop soms ook is. Zij verkeren nu opnieuw in onzekerheid. Want, zal er na de jongste geluiden uit Den Haag misschien dan toch uitzicht zijn op een permanent verblijf in Nederland?

Op zich is het toe te juichen dat CDA en D66 tot de conclusie zijn gekomen dat deelname aan een regeringscoalitie het denken niet geheel hoeft stop te zetten. Zij willen dat staatssecretaris Mark Harbers (Asiel, VVD) de in het regeerakkoord geprolongeerde kinderpardonregeling soepeler toepast. In de praktijk bleken er te veel schrijnende gevallen te ontstaan.

De treurig stemmende vertoning van vorig jaar rond de Armeense tieners Lili en Howick, die na volop in de publiciteit te zijn geweest op het allerlaatste moment toch niet werden uitgezet, staat model voor het nu geventileerde ongemak bij drie van de vier coalitiepartners. Daarbij valt vooral de late inkeer van het CDA op, want deze partij stond in 2017 samen met de VVD tijdens de kabinetsformatie recht tegenover D66 en ChristenUnie toen deze twee een minder stringente regeling bepleitten.

Wat de werkelijke beweegredenen ook mogen zijn, het humane gezicht is voor wat betreft het kinderpardon nu getoond. Het kan niet bij dit gezicht blijven. De mooie woorden moeten snel omgezet worden in concrete daden.

In het Commentaar geeft NRC zijn mening over belangrijke nieuwsfeiten. De commentatoren schrijven deze artikelen in samenspraak met de hoofdredactie.