Opinie

Stelling: asielregels gelden niet voor Saoedische meisjes

De wereld hielp een Saoedische jonge vrouw snel aan asiel in Canada. Maar een Bahreinse voetballer strandde in Bangkok, las Carolien Roelants.

Dwars

Natuurlijk gun ik Rahaf Mohammed, die nu in Canada zonder haar familienaam al-Qunun door het leven gaat, haar geslaagde ontsnapping uit haar Saoedische familie, het glas rode wijn dat ze op Instagram zette, en haar korte rok. Maar toch een vraagje. Als ze nou niet een hulpeloos 18-jarig meisje was geweest uit het land van de boze kroonprins, maar, ik noem maar wat, een 25-jarige Bahreinse voetballer die op een vliegveld in Bangkok was opgepakt? Was ze dan ook zo vlot langs alle asielregels geholpen?

Ja, ik noemde helemaal niet zomaar wat, de Bahreinse voetballer bestaat, hij heet Hakeem al-Araibi en hij zit al bijna twee maanden vast in Thailand. Er zijn overeenkomsten tussen de twee zaken. Rahaf Mohammed en Araibi werden allebei op het vliegveld van Bangkok vastgezet en in beide gevallen dreigde terugzending naar hun vaderland en een akelig lot. Er zijn ook veel verschillen, en nee, ik hoor u wel, ik bedoel niet dat hij geen leuke jonge vrouw is. Maar wel dat hij allang de vluchtelingenstatus bezit, in Australië, in tegenstelling tot Rahaf Mohammed. En toch nog steeds in Bangkok vastzit met de dreiging van een enkele reis naar Bahrein boven zijn hoofd.

Hakeem al-Araibi speelde in het Bahreinse nationale elftal, maar toen kwam in 2011 de geest van de ‘Arabische lente’ over Bahrein. U weet nog wel, de achtergestelde shi’itische meerderheid ging de straat op om hervormingen af te dwingen van het sunnitische koningshuis. De protesten werden met heel harde hand neergeslagen, met de hulp van het Saoedische koningshuis, dat nooit iets moet hebben van opstandige bewegingen. Duizenden mensen werden opgepakt, onder wie veel sportlieden, en vaak gefolterd. Geweldloze activisten werden tot lange gevangenisstraffen veroordeeld.

Araibi werd in 2014 wegens vernieling van een politiepost tot tien jaar gevangenis veroordeeld, ook al kon hij bewijzen dat hij op dat moment een wedstrijd speelde. Ook niet niks als hij het wél had gedaan, tien jaar voor vernieling. Maar dat tekent, nog steeds, het Bahreinse regime.

Hij vluchtte naar Australië en bleef zich uitspreken tegen de Bahreinse autoriteiten – onder andere toen Salman bin Ibrahim al-Khalifa, lid van de koninklijke familie, kandidaat was voor het voorzitterschap van de wereldvoetbalbond FIFA. Salman won net niet, na beschuldigingen dat hij sportlieden die aan het protest hadden meegedaan, had aangegeven.

Hoe kwam Araibi in Bangkok terecht? Hij trouwde, wilde op huwelijksreis en vroeg de Australische autoriteiten of hij veilig naar Thailand kon. Ja, dat kon, zeiden ze. Maar zijn naam bleek op de opsporingslijst van Interpol te staan, en hij werd in Bangkok door de politie opgewacht.

Internationale voetbalbonden hebben niet heel hard hun best gedaan voor hem, want kijk naar de belangen: Bahreins vriend Saoedi-Arabië investeert op het ogenblik miljarden in het voetbal. De Bahreinse autoriteiten hebben laten weten dat Araibi heus niet zal worden gefolterd of vermoord: „Hij is alleen maar tot een gevangenisstraf veroordeeld” tijdens een „onafhankelijk en transparant proces in overeenstemming met de internationale standaard”.

Ik denk dat Araibi wel naar Australië terug zal mogen. Het zou te gek voor woorden zijn als hij aan Bahrein wordt uitgeleverd. Zoek het zeer sombere hoofdstuk Bahrein op in het World Report 2019 dat Human Rights Watch zojuist heeft gepubliceerd. „Onverminderde repressie. Vrijheid van meningsuiting en vergadering, dissidenten onder vuur.”

Carolien Roelants is Midden-Oostenexpert en scheidt op deze plaats elke week de feiten van de hypes.