Recensie

Recensie Theater

Humor stuwende kracht in superheldenmusical ‘Marvellous’

Musical Wie superheld zegt, zegt spektakel. Maar dat is op het toneel een stuk lastiger dan in een Hollywoodfilm.

Een van de superhelden in musical ‘Marvellous’.
Een van de superhelden in musical ‘Marvellous’. Foto Raymond van Olphen

Dat het niet meevalt om superhelden op de planken te brengen, ontdekten ze op Broadway in 2011. Spider-Man was daar destijds de duurste musical ooit, waarbij acteurs halsbrekende toeren uithaalden en boven het publiek door de zaal slingerden. De media publiceerden gretig over acteurs die in de orkestbak donderden of een hersenschudding opliepen. Uiteindelijk was Spider-Man een artistieke flop en heeft het alle investeringen nooit terugverdiend. Superhelden op het toneel – het is dus niet automatisch het recept voor theatersucces. Toch durft Bos Theaterproducties het aan en brengt nu de ‘superhelden saga musical happening’ Marvellous.

Brein achter deze voorstelling is regisseur Peter van de Witte, bekend van cabaretduo Droog Brood en de musical Watskeburt?! met nummers van De Jeugd van Tegenwoordig. Van de Witte tekende voor de regie en schreef de muziek. Op het eerste gezicht is dat een klassieke musicalmix geworden met bombastische gevechtsnummers, een vrolijk het-komt-allemaal-goed-liedje en een duet tussen twee geliefden. Deze nummers worden echter vertolkt met een vette knipoog, in over de top uitvoeringen.

Voor het script speelden Lucas de Waard en Daan Windhorst leentjebuur in het superheldenuniversum en kwamen tot een verhaal dat veel lijkt op animatiefilm The Incredibles. In de voorstelling ontmoeten we een vijftal superhelden, die hun cape aan de wilgen hebben gehangen. Alle schurken zijn verslagen, dus zij leiden nu een alledaags leven. Totdat een van hen, Justitia (Keja Klaasje Kwestro), besluit dat ze daar genoeg van heeft en een kwaadaardige robot tot leven wekt. Dat loopt al snel uit de hand, waarop haar oud-collega’s te hulp schieten.

Van z’n verhaal moet Marvellous het niet hebben: humor is de stuwende kracht in deze musical. De dialogen zijn doorspekt van grappen en komische zijpaden. Zo krijgt een held die gedachten kan lezen, steeds ruzie met zijn echtgenote en tovert Gods dochter op een feestje water om in wijn. Soms zijn grappen wat smakeloos of bizar (een spierbundel die eigenlijk een 11-jarig meisje is?!), maar daar staat veel geslaagde meligheid tegenover. Vooral Daniel Cornelissen heeft de lachers op zijn hand als de ‘nerdy’ buurjongen van Justitia, die voor haar valt. Ook de andere acteurs spelen lekker vet.

Machtig worden de superhelden in Marvellous nergens. Een tijdreis-lijntje is leuk uitgevoerd, maar vormt een kanttekening bij de verder simpele stunts. Het eindgevecht in de voorstelling is dan ook een ‘epische dialoog’, waarin onze helden de robot niet fysiek te lijf gaan, maar moeten uitschakelen met argumenten. Geinig als moraal en verstandig qua vorm, want de vlammen en lichtjes die we tot dusver zagen, waren niet super spectaculair. Spider-Man zou daar misschien minzaam om glimlachen, maar Marvellous vindt zijn kracht elders.