Hij nam de verkeerde medicijnen en ging los

Wie: Dennis

Kwestie: mishandeling, bedreiging, vernieling

Waar: rechtbank Rotterdam

De Zitting

Dennis wordt vandaag bij de politierechter gered door zijn ex-vriendin. Die wilde namelijk geen aangifte doen, hoewel de politie haar herhaaldelijk vroeg dat tóch te doen. Maar ze vindt Dennis in de kern geen kwaaie kerel.

De politierechter vindt dat evenmin, zegt hij, zo tegen het einde van de zitting. Dat hij z’n vriendin vorig jaar augustus in haar arm beet, een blauwe plek op haar schouder bezorgde en de luxaflex van de ramen trok, kwam doordat Dennis verkeerde medicijnen innam. Althans die uitleg wordt aanvaard, waarbij de rechter wel vaststelt dat hij voor die medicatie zélf verantwoordelijk is.

Net als voor het alcoholgebruik, waar Dennis gezien z’n strafblad en leeftijd, 44, toch wel van moet weten dat hij daar met medicijnen slecht op reageert. Bovendien zat Dennis in de proeftijd van een veroordeling voor een eerdere episode van huiselijk geweld, met een vorige vriendin.

Dat geeft hij onmiddellijk toe. Sterker, hij geeft alles onmiddellijk toe. „In principe schaam ik me kapot.” Hij onderstreept iedere zin in het requisitoir van de officier met „ja”. En beaamt, onderbreekt en vult continu aan, zodra er iets over hem wordt gezegd. Dennis blijkt een persoon met een „extreem ADHD-probleem”, die „graag een sappie neemt”, meestal wodka. In gezelschap kan hij zich inhouden, maar als hij zelf schenkt en de Ritalin vergeet dan „vliegt het deksel eraf”. Hij wil nu aan de huisarts disulfiram vragen, een middel dat alcoholgebruik afstraft met ademnood, braakneigingen en hartkloppingen.

Dennis is havenarbeider, werkzaam in de tankreiniging, in ploegendiensten die soms twee weken kunnen duren. Als hij vrij heeft besteedt hij z’n tomeloze energie aan de sportschool. Hij is met moeite stationair in het verdachtenbankje te houden. Hij functioneert op oxazepam en Ritalin. Zestien tabletten per dag, zegt hij. Op verzoek van zijn advocaat heeft hij voor de zitting „extra” genomen, om rustig te kunnen blijven. „Zestien per dag?” vraagt de rechter ongelovig. „Jazeker”, bevestigt de advocaat.

Het vermoeden dat Dennis Ritalin zou doorverkopen, bleek niet waar. Hij slikt ze allemaal zelf. Als Dennis tijdens de zitting nóg nerveuzer wordt, vraagt hij een glaasje water om even „wat in te nemen. Binnen zeven minuten werken ze”, stelt hij de rechtbank gerust. Hij is dan al twee keer bij de voorzitter een bekertje water komen halen („Iemand anders wat drinken?”) Na de uitspraak geeft hij officier, rechter en griffier opgelucht een hand, net als de twee mensen op de tribune.

In de bewuste nacht greep Dennis mis in het nachtkastje, althans dat zegt hij. Hij nam quetiapine, een antipsychoticum. Hij zou z’n vriendin hebben gewaarschuwd: „Hou me in de gaten, ik nam verkeerde medicijnen.” Toen Dennis toch losging, volgde een incident met de buurvrouw, die de ophef met haar telefoon filmde. Dennis zou een bloempot hebben geprobeerd te gooien met de uitroep: „Ik maak je kapot, kankerhoer.”

In het politiebusje trapte hij een klaptafeltje kapot, wat ook tot aangifte leidde. In november vond Dennis zichzelf ’s nachts weer terug in de cel. Ook toen was hij na de nodige „sapjes” uit z’n dak gegaan. In die cel vernielde hij een matras. Een deken zou hem zijn geweigerd, waarna hij van de matras de hoes dacht te kunnen verwijderen om eronder te kunnen liggen. Helaas, tussen hoes en matras was geen verschil.

De officier vindt Dennis een „hardwerkende man met goede wil” die zich stevig misdroeg en zeker wat aan z’n alcoholgebruik moet doen. Contact met de reclassering is eerder mislukt. Ook nu ziet Dennis daar niets in. De officier vindt dat hij z’n ex en de buurvrouw enorme angst heeft aangejaagd. Ze eist daarvoor een maand celstraf, plus de maand waartoe hij eerder voorwaardelijk was veroordeeld.

De rechter vindt de feiten bewezen, maar neemt ook aan dat Dennis „normaal niet zo is”. Daarbij geeft het ontbreken van een aangifte de doorslag. Hij krijgt een boete van 1.000 euro. De proeftijd van de eerdere veroordeling wordt met een jaar verlengd. „Maak er maar twee van”, zegt Dennis.