Noorderslag was een feest van de Nederlandse hiphopscene

Noorderslag trok een opmerkelijk jong publiek. Niet gek, met Famke Louise en Jacin Trill op het podium. Ronnie Flex won de Popprijs, na een jaar waarin urban steeds weer streamingsrecords aan flarden sloeg.

Famke Louise.
Famke Louise. Foto Ferdy Damman/ANP KIPPA

Vastbesloten was ze om er indruk te maken. En dat lukte. Het showtje waarmee YouTube-ster Famke Louise een gooi deed om als nachtelijke clubact de sprong te maken naar het serieuze popcircuit – ze trainde er al weken voor – werd een blikvanger op Noorderslag. Met de enorme rij publiek voor de veel te klein bemeten bovenzaal. Met haar opvallende opkomst: zittend in een kleine elektronische speelgoedauto met fluorescerende outfit, hoge blokhakken en een snelle planga (zonnebril). Met de soms wat onhandige dansjes met haar dansers, het schieten van nep-geld (‘me monnie’). En ja, met een handvol slim geproduceerde liedjes. Famke Louise verdedigde haar plek op dit festival overtuigend.

Als poolster in het noorden wijst het Groningse Noorderslag, de jaarlijkse viering van de Nederlandse popmuziek op tien podia in De Oosterpoort in Groningen, de weg in de muziekscene. Hier kun je zien welk talent aan de vooravond van een doorbraak staat. En welke muziekstromingen komend jaar de boventoon voeren in de Nederlandse popmuziek.

Famke Louise.
Foto Siese Veenstra
Famke Louise.
Foto Ferdy Damman/ANP KIPPA
Het spraakmakende optreden van Famke Louise duurde een klein halfuurtje.
Foto’s Ferdy Damman/ANP Kippa en Siese Veenstra

Urban maakt nu de dienst uit

Noorderslag 2019 was een vrolijke, maar zeker ook intrigerende editie die vooral de boeken in zal gaan om de hiphop die er stralend superieur zegevierde. Als nergens was te merken hoezeer hedendaagse ‘urban’, laten we zeggen hiphop en r&b, nu de dienst uitmaakt in de Nederlandse popmuziek waar streamingrecords steeds weer aan flarden worden geslagen. Met als kers op de taart: de Popprijs voor rapper Ronnie Flex. In een jaar waarin hiphop de hitparades en het uitgaansleven zo wist te domineren, stak hij er in veel opzichten bovenuit.

Ares.
Foto Jorn Baars
Frenna.
Foto Bart Heemskerk
Jacin Trill.
Foto Bart Heemskerk
Latifah.
Foto Siese Veenstra
Ares, Frenna, Jacin Trill en Latifah.
Foto’s Jorn Baars, Bart Heemskerk en Siese Veenstra

Het was een festivalavond waarop rappers, gloeiend van ambitie, gedreven en veelal Nederlandstalig, of het nu melodieus gezongen werd, opgedreund, uitgespuwd of de woorden-flows simpelweg soepel stroomden, het ‘echt’ wilden houden. Dichtbij, met teksten waarin het mes snijdt in het hart als de liefde plots met een ander gaat („Ben je nu met die bitch, ik zag op je app en je Snap”, zingt Quessswho), er gedroomd werd over hoe het kan zijn („Ik en jij worden samen rijk”, aldus Jiri11), en ook Jacin Trill betere tijden beloofde na „bad days die er gewoon zijn”.

Lees ook het verslag van Eurosonic: ‘Muziek kent straks geen albums meer, en ook geen streaming’

Mooi was het te zien hoe dit enorme urban-aandeel, zeker een derde in de programmering van in totaal 51 acts op één avond, zo zijn uitwerking had. Nog nooit zag Noorderslag, dit was de 33ste editie, eerder zo’n jong publiek (14-18 jaar). Dat was verjonging waar het festival met stevig in prijs gereduceerde jongerenkaartjes op mikte. Dit is hún muziek en wat hadden ze een leuke avond; ze sprongen zich gek bij de sterke performance van Ares, vormden kort een circlepit bij publieksbespeler Jacin Trill, stonden vooraan bij Famke Louise. Alles werd meegebruld. Alles werd vastgelegd op de mobieltjes.

Minder elektronische popacts

Voor wie deze Noorderslag echt een beetje surrealistisch moet zijn geweest was rapper Willem. Vijf jaar geleden kopte hij nog met kompaan rapper Big2 biertjes van het hoofdpodium ter viering van het winnen van de Popprijs. Nu stond hij solo in de Kleine Zaal met veel kwetsbaarder en persoonlijker werk. „Neem mij mee, als jij vertrekt in een houten pak”, zong hij in een bundel witte lichtstralen. Het was intens, maar het was een hard gevecht om in de serene sfeer de aandacht vast te houden.

Willem, won een paar jaar geleden nog de Popprijs met The Opposites.
Foto Siese Veenstra
Thomas Azier kreeg het Cultuurfonds Pop Stipendium uitgereikt en trad ‘s avonds op.
Foto Siese Veenstra
Willem en Thomas Azier.
Foto’s Foto Siese Veenstra

En voorbij alle hiphop? Elektronische popacts waren net als vorig jaar zeer in de minderheid in het programma. Thomas Azier, winnaar van het Cultuurfonds Pop Stipendium 2019 dat het Prins Bernhard Cultuurfonds uitreikte, schoot dit jaar live raker dan jaren terug bij zijn debuut. In de entreehal zagen we een onweerstaanbare eighties synthpop comeback door Sheila and the Kit. Ergens anders riep het duo Donna Blue een nadrukkelijk verleidelijk vintagesfeertje op. En op het Soul & Jazz-podium vlogen toetsenist Niels Broos en drummer Jamie Peet er direct hard in: jazzimprovisaties op broken beats met een punkattitude.

Gitaarmuziek sneeuwt onder

Terwijl tieners dansten op hits bij de populaire, sterk bij stem zijnde Faïs, trok een gloedvolle Americana-ode door artiesten als Tim Knol, Dawn Brothers en Douwe Bob juist een ouder publiek aan. Dat Nederlandse gitaarmuziek tussen alle opkomende dance en nieuwe hiphopacts ondersneeuwt is al een paar jaar een trendverschuiving. Oké, Kensington ontving vorig jaar de Popprijs voor hun tot stadionrock uitgegroeide muziek. Maar hoe zit het met nieuwe gitaarbandjes?

Tim Knol en zijn Blue Grass Boogiemen tijdens de Dutch Roots-show.
Foto Jorn Baars
Tangerine tijdens de Dutch Roots-show.
Foto Jorn Baars
Dutch Roots met Tangerine en Tim Knol.
Foto Jorn Baars

Ten Times A Million en Ploegendienst brachten een stevig tegengeluid. Maar het was de band Lewsberg die met zijn nonchalante, door Rotterdamse sixtiespoëzie geïnspireerde indierockstijltje uitblonk. Teksten in een gortdroog Rotterdams-Engels, terwijl gitaren zacht meanderden of zich fluks opwonden. Een optreden van een ongemakkelijk soort coolheid zonder bewijsdrang. Het was een fijn contrast met de rest.

Ploegendienst.
Foto Bart Heemskerk
Ronnie Flex trad op met zijn band Deuxperience na het winnen ban de Popprijs 2019.
Foto Bart Heemskerk
Ploegendienst en Popprijswinnaar Ronnie Flex.
Foto’s Bart Heemskerk en Jorn Baars
    • Amanda Kuyper