Recensie

Recensie Theater

Hartverscheurend en geestdriftig theater over geldgebrek

JeugdtheaterWoestzoeker is een schitterende voorstelling over kinderen die je niet vaak op het toneel ziet. Het vertelt een verhaal dat prachtig in elkaar steekt, met personages die je meteen in je hart sluit.

Dries Notelteirs en Sophie Warnant als Ebenezer en Sammy in Woestzoeker.
Dries Notelteirs en Sophie Warnant als Ebenezer en Sammy in Woestzoeker. Foto Kurt van der Elst

Door geldgebrek moeten Ebenezer en zijn ouders naar een flatje verhuizen. Als je verhuist, moet dat toch juist naar iets beters? „Ik haat kleiner”, spuwt Ebenezer (een fenomenale rol van Dries Notelteirs), maar dan ontmoet hij Sammy (krachtig gespeeld door Sophie Warnant). Zij is lekker recht voor z’n raap en draagt een jack dat niet dicht kan, omdat haar buik in de weg zit. De twee delen een gevoel voor humor en groeien beiden op in gezinnen die worstelen om rond te komen. Dat schept een band.

In Woestzoeker van Theater Artemis en het Vlaamse Antigone spelen de vrienden onder de felgele stortkokers van een bouwput. Als de een honger heeft, geeft de ander zijn laatste boterham, een lolly of een Tic Tac. Ze hebben zelfs een speciale handdruk. Op school is het knokken tegen welgestelde klasgenootjes en weinig begripvolle docenten. In die strijd delven Ebenezer en Sammy vaak het onderspit.

Armoede maakte machteloos

Tot ze een slimme manier vinden om gehoord te worden. Een mooie wending in het verhaal, dat ingenieus in elkaar steekt. Op een dag ontdekt Ebenezer bijvoorbeeld dat zijn ouders minuscuul zijn geworden, vertelt hij. Bij iedere brief van een schuldeiser die ze openden, krompen ze en nu zit vader op de rand van een bloempot. De armoede heeft zijn ouders machteloos gemaakt.

De tekst van Raven Ruëll en Jan Sobrie (die eerder het bejubelde Bekdichtzitstil schreven) stuwt de voorstelling geestdriftig voort. Woestzoeker is energiek en schiet van hartverwarmend naar hartverscheurend, in regie van Ruëll. De muziek (met name percussie) van Keimpe de Jong en Arend Niks vormt een pompende hartslag. Staal wordt in een kruiwagen gekieperd of dondert op de grond, geheel in lijn met het bouwputdecor. Zo ontstaat een even rauwe als ontroerende voorstelling, die kant kiest voor zij die worstelen in de marge van de maatschappij. Je raakt volledig aan hen verknocht, van de eerste kennismaking tot dat schitterende slot.

Trailer van Woestzoeker: