Recensie

‘Broos’ is prachtig vloeiend, maar er wringt helaas weinig

Dans Telkens krimpen de vijftien dansers weer ineen, om met gekromde ruggen, onzeker en zoekend met kleine pasjes over het toneel te schuifelen.

Broos, door het gezelschap Conny Janssen Danst.
Broos, door het gezelschap Conny Janssen Danst. Foto Andreas Terlaak

Ooit was het een stevig huis, met een deur, ramen en een schoorsteen. Nu is het afgebladderd, in verval. Door de bijna volledig ingestorte muur is een mistig bos te zien.

Ontwerper Thomas Rupert heeft weer een prachtig decor gecreëerd dat naadloos aansluit bij de thematiek van Broos, de nieuwe choreografie van Conny Janssen. Over ouderdom gaat het, over aftakeling, het verlies van kracht, fysiek en mentaal. Een ‘populair’ thema de laatste jaren, ook in het danstheater. Ann Van den Broek bijvoorbeeld presenteerde met Blueprint on Memory een geabstraheerd, maar invoelbaar beeld van voortschrijdende dementie en het Vlaamse collectief Peeping Tom scoorde een hit met het ontroerende én geestige Vader.

Op idee gebracht door moeder

Janssen werd op het idee voor Broos gebracht door haar moeder, die met haar 37 kilo een schim is van de „kneitersterke” vrouw die ze, ondanks emotionele kwetsuren, ooit was. Bij vlagen echter duikt de jonge vrouw weer op, het kind van weleer dat ze in zich draagt.

Interview met Conny Janssen, op omroep L1 (tekst gaat onder de video verder):

Voortdurend wordt tussen die levensfasen, elk met zijn eigen broosheid, heen en weer geschakeld in de voorstelling, met vijftien dansers van piepjong tot zeer ervaren. Het stuk begint met een fragiel duet voor de ‘bejaarde’ Davide Bellotta en Adi Amit, gevolgd door een dampende groepsrave. Dan stromen energie en reikwijdte terug in de lichamen van de ‘oudjes’, maar telkens krimpen de vijftien dansers weer ineen, om met gekromde ruggen, onzeker en zoekend met kleine pasjes over het toneel te schuifelen. Of ze stappen rond, wijdbeens en wankelend, met kinderlijk enthousiasme al het nieuwe beziend. En natuurlijk zijn er Janssens prachtig vloeiende duetten.

Multi-instrumentaliste en zangeres Maartje Teussink zorgt, met samples, piano, bas en gitaar voor de perfecte muzikale inkleuring, licht repetitief, altijd lyrisch, met hier een melancholiek walsje, daar een galmende soundscape.

Voorstelling zou meer stilering kunnen krijgen

Toch wringt er iets. Of, eigenlijk wringt er niets. Broos laat mooi het lichaam in verschillende levensfasen zien, maar vooral mimisch. Meer stilering – soms is er kort een veelbelovende glimp van te zien – zou het stuk interessanter maken, evenals een choreografische uitwerking van de betekenis die een verschil in fysieke vermogens heeft voor de relatie tussen generaties. Nu blijft Broos te lief.

    • Francine van der Wiel