Ze zong voor de bomen en de vogels

In deze rubriek elk weekeinde een necrologie van iemand die recent is overleden. Yogalerares Brigitte Mulder (1956-2018) vond dat kinderen geknot worden op school. Zij bevrijdde hen met gekkigheid.

Brigitte Mulder met haar boek in 2018.
Brigitte Mulder met haar boek in 2018. Jean Pierre Reijnen

Als we haar leerlingen mogen geloven, was elke yogales van Brigitte Mulder (1956–2018) een feest. „Je kwam altijd blij haar les uit”, vertelt haar leerling en goede vriendin Paola Dammers. „Haar lessen waren speels. Soms deden we dieren na, een olifant of een giraffe. Brigitte gaf ook yoga aan kinderen, en dat merkte je. Ze had een WhatsApp-groep met haar leerlingen, waarin ze allerlei tips gaf. Voor gezonde drankjes bijvoorbeeld. Brigitte was een zonnestraal.”

Mulder begon al met yoga toen bijna niemand in Nederland daaraan deed. „Mensen vonden yoga toen nog raar”, zegt Paola. „Brigitte gaf les in kundalini yoga, in haar woonkamer, en vertelde over hindoeïsme en boeddhisme. Haar oud-leerlingen zijn later eigen scholen begonnen, tot op Ibiza aan toe. Brigitte leerde je bewust te leven. Te genieten van het moment en te leven in het nu. En verbinding met anderen te vinden. Dat hoeft niet zweverig te zijn.”

Kinderyoga gaf Brigitte als een van de eersten in Nederland, weet vriendin en collega Marian Gruiters: „Ze zag kinderen als bomen waarvan de takken worden afgekapt zodra ze naar school moeten. In haar lessen mochten kinderen zichzelf zijn, zich uitleven. Gek doen. Ze zong liedjes met ze en gaf oefeningen voor als ze boos waren of niet konden slapen.”

Brigitte hield van lange wandelingen in de bossen rond haar woonplaats Stratum, bij Eindhoven. „Dan zongen we liedjes voor de vogels en de bomen”, vertelt Marian met een glimlach. „Of over een kopje thee, als we weer thuis kwamen. Zelfs voicemails sprak ze zingend in.”

Brigitte had twee kinderen, Saar (32) en Daan (34). Die moest ze alleen opvoeden, nadat hun vader in 1999 aan een hersenbloeding overleden was. Ze vond steun in de positieve boodschap van een guru in India. „Die interesse begon nadat mijn vader overleden was”, vertelt Daan. „Ze is vaak naar India geweest en was de eerste in Nederland die zijn leer verspreidde.”

Eind 2017 stopte Brigitte met lesgeven. „Ze gaf al 25 jaar les en was een soort moeder geworden”, zegt Marian. „Nu wilde ze iets voor zichzelf gaan doen. Wat precies, wist ze nog niet. Maar ze had alvast haar hele huis opnieuw geschilderd, en nieuwe meubels neergezet.”

In februari 2018 hoorde Brigitte dat ze ziek was. Baarmoederkanker. Na drie chemokuren bleek in augustus dat er niets meer aan te doen was. „Ik vond dat echt tragisch”, zegt Marian. „Maar misschien had ze al aangevoeld, dat haar ziel de aarde ging verlaten. En was ze om die reden gestopt met lesge-ven.”

Mulder geloofde in reïncarnatie. Marian: „Ze dacht dat we op aarde waren om te leren. En dat we steeds in een andere gedaante terugkeren, om nieuwe lessen te leren. Totdat we genoeg geleerd hebben: dan keren we niet meer terug.”

Ook haar ziekte ervoer Brigitte als een ervaring om van te leren. Ze zag het volgens Marian als een reis. „Natuurlijk had ze verdriet en pijn, maar ze zei ook vaak: ‘Ik had dit niet willen missen.’ Ze ging niet graag in een slachtofferrol zitten, maar dacht: waarom ben ik ziek ? Wat kan ik hier uithalen? En ze genoot van de gesprekken met haar zussen, haar kinderen en haar vrienden. Gesprekken die echt ergens over gingen. Geen geneuzel meer.”

Door haar ziekte was haar buik opgezwollen. Over die bult zong ze een lied. En Brigitte was dankbaar dat ze van iedereen bewust afscheid kon nemen. „Ze zei dat ze ballonnen moest loslaten”, vertelt Daan. „Elk afscheid was zo’n moment. Saar en ik waren de laatste ballonnen, dat vond ze het moeilijkst.”

Brigittes laatste wens was dat haar boek Yoga voor Kinderen zou worden uitgegeven. „Ze wilde het eerste exemplaar kunnen vasthouden”, vertelt Paola. „Dus toen zijn we een online inzamelingsactie gestart. Al binnen een dag hadden we genoeg geld opgehaald.”

Haar begrafenis sprak ze zorgvuldig door met Saar en Daan. „Ze had het precies in haar hoofd”, zegt Daan. „Ze koos voor de natuurbegraafplaats bij Heeze. Daar heb je vanuit de zaal een prachtig uitzicht op een vijver en dennenbomen. En ze wilde graag dat het niet zo zwaar zou worden.”

Het was een koude dag met zon. Er was geen kist, Brigitte lag in een doek gewikkeld. Er waren bijna tweehonderd mensen, die allemaal een bloem hadden meegenomen. Zo was het lichaam van Brigitte bedekt met bloemen.

„We hebben een lied gezongen”, vertelt Paola. „Een vrolijke mantra voor kinderen, onder begeleiding van Marian. ‘I am happy, I am good! Satnam, satnam, satnam-ji!’ Daarbij mochten we allemaal opstaan om met de persoon naast ons een simpele choreografie uit te voeren, als een kinderspel. Iedereen werd er blij van. Je voelde haar aanwezigheid. Het was haar laatste yogales.”